Assisi

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu
Assisi
Panorama grada
Panorama grada
Koordinate: 43°4′N 12°37′E / 43.067°N 12.617°E / 43.067; 12.617
Država  Italija
Regija Umbria
Provincija Perugia
Frazione Armenzano, Capodacqua, Castelnuovo, Palazzo, Petrignano, Rivotorto, Santa Maria degli Angeli, San Vitale, Sterpeto, Torchiagina, Tordandrea, Tordibetto, Col d'Erba, Col d'Erba III, Collicello, Passaggio di Assisi, Pian della Pieve, Pieve San Nicolò, Podere Casanova, Ponte Grande, Renaiola, Rocca Sant'Angelo, San Damiano, San Gregorio, San Martino, San Martino Basso, San Presto, Santa Tecla,
Vlast
 - Sindaco Stefania Proietti
Površina
 - Ukupna 187 km²[1]
Visina 424 metara[1]
Stanovništvo (2017.)
 - Grad 28,352[1]
 - Gustoća 151.7 stan / km²[1]
Vremenska zona UTC+1 (UTC+2)
Poštanski broj 06081
Pozivni broj 075
Karta
Assisi is located in Italija
Assisi
Assisi
Pozicija Assisija u Italiji

Assisi (latinski: Asisium) je grad i općina (comune) od 28,352 stanovnika[1] u talijanskoj regiji Umbria - Provicija Perugia.

Assisi je danas najpoznatiji kao rodno mjesto sv. Franje osnivača franjevačkog reda, nešto manje po sv. Klari (rođena 1194.) osnivačici Klarisa[2], a još manje po tom što se negdje između 55. i 43. pne. u njemu rodio rimski pjesnik Sekst Propercije.[3]

Geografske karakteristike[uredi - уреди | uredi izvor]

Assisi leži na zapadnim padinama planine Monte Subasio, udaljen nekih 19 kilometara istočno od Perugie.[2]

Panorama Assisija s planine Subasio.

Historija[uredi - уреди | uredi izvor]

Oko 1000. pne. na gornjem Tiberu se doselili brojne izbjeglice iz okolice Assisija, ali i iz drugih udaljenih mjesta sve do Jadranske obale. To su bili Umbri koji su običavali živjeti u malim nastambama na uzvišenjima. Od 450. pne. ove nastambe zauzimaju Etruščani, koji su vladali do 295. pne. kada su nakon Bitke kod Sentina cijelom Centralnom Italijom zavladali Rimljani. Oni su izgradili uspješni municipijum Asisium na nekoliko terasa planine Subasio. Rimski spomenici se još uvijek nalaze u Assisiju: obrambeni bedemi grada, forum (danas Piazza del Comune), teatar, amfiteatar i Minervin hram (preuređen u crkvu Santa Maria sopra Minerva.

Biskup i mučenik-sv. Rufino je prema tradiciji pokrstio građane Assisija oko 238. i nakon njegove mučeničke smrti u Costanu njegovi posmrtni ostaci su smješteni u asišku katedralu, danas katedrala San Rufino, a sv. Rufino je postao svetac zaštitnik grada.

Ostrogotski kralj Totila je 545. uništio većinu grada koji je potpao pod Langobarde kao dio langobardskog, a nakon tog franačkog Vojvodstva Spoleto.

U srednjem vijeku Assisi je postao samostalna gibelinska komuna u 11. vijeku koja se konstantno trvila sa gibelinskom Perugiom. U jednoj od tih bitaka, Francesco di Bernardone (sv. Franjo) je zatvoren što je pokrenulo niz događaja, to je nakraju kulminiralo osnivanjem franjevačkog reda. Od tada je Assisi postao hodočasničkim mjestom ovog nježnog sveca koji je, zajedno sa sv. Katarinom Sienskom proglašen svecem zaštitnikom Italije.

U 13. vijeku, za vrijeme papinske jurisdikcije, grad se počeo širiti izvan drevnih rimskih bedema. Carsku utvrdu Rocca Maggiore, na brdu iznad grada, koju su stanovnici razrušili 1189. obnovio je papinski legat, kardinal Gil de Albornoz.

Piazza del Duomo (19. vijek)

Assisijem su vladali mnogi despotski vladari: kondotjeri Biordo Michelotti, Gian Galeazzo Visconti i njegov nasljednik Francesco I. Sforza, milanski vojvoda, te Jacopo Piccinino i Federico II. da Montefeltro, gospodari Urbina. Nakon izbijanja kuge 1348. godine, započinje polagani pad grada, nakon čega ponovno postaje vatikanskim posjedom za vrijeme pape Pija II. (1458.-1464.).

Godine 1569. započela je izgradnja crkve Blažene Djevice Marije od anđela (Basilica Santa Maria degli Angeli), i grad se nastavio razvijati, čemu svjedoče i palače Bernabei i Giacobetti iz 17. vijeka.

Assisi su zadesila dva katastrofalna potresa u Umbriji u septembru 1997. Iako su srušeni mnogi spomenici, grad se brzo oporavio i najvažnija građevina, crkva sv. Franje (Basilica di San Francesco) se otvorila za javnost samo 2 godine kasnije.

Znamenitosti[uredi - уреди | uredi izvor]

Asiz, Bazilika Svetog Franje Asiškog i ostali franjevački spomenici
Flag of UNESCO.svg Svjetska baštinaUNESCO
Assisi-alley01.jpg
Italija
Registriran: 2000.
Vrsta: Kulturno dobro
Mjerilo: i, ii, iii, iv, vi
Ugroženost: ne
Referenca: UNESCO
Santa Maria Sopra Minerva
Bazilika Svete Klare

UNESCO je status svjetske baštine dodijelio urbanoj urbanom tkanju grada Assisija[4] kojem dominiraju dva srednjovjekovna zamka. Veći zamak Rocca Maggiore, je izgradio kardinal Albornoz 1367. za papu Pija II. i kasnije Pavla III.. Manji zamak je stariji, rimski, od kojeg su ostala samo tri tornja.

Crkve[uredi - уреди | uredi izvor]

Pietro Lorenzetti, 1310.-1329., detalj freske iz crkve sv. Franje.

Kultura[uredi - уреди | uredi izvor]

Festival Calendimaggio, koji se održava od 1. do 5. maja, je festival srednjovjekovne i renesansne kulture u obliku teatralnog sukoba gornjeg i donjeg grada, uključujući procesije, teatarske prezentacije, bajraktare i plesove.

U cijeloj Europi je slavljen Assisi vez, oblik veza ukrštanjem niti koji datira još iz 13. stoljeća.

Danas je Assisi prije svega hodočasničko mjesto u kojemu hodočasnici podižu i oltare za sve svjetske religija, a druge organizacija poput Assisi Performing Arts, upotpunjavaju turističku ponudu muzičkim i drugim događajima.

Assisi je, kao rijetki grad u svijetu, bio dom nekoliko svetaca: sv. Agneza, sv. Klara, sv. Franje, Sveti Gabriel od tužne Gospe, sv. Rufino i sv. Vitalis.

Zbratimljeni gradovi[uredi - уреди | uredi izvor]

Izvori[uredi - уреди | uredi izvor]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 "Italy: Umbria" (engleski). City population. http://www.citypopulation.de/Italy-EmiliaRomagna.html. pristupljeno 21. 2. 2019. 
  2. 2,0 2,1 "Sextus Propertius" (engleski). Encyclopædia Britannica. https://www.britannica.com/place/Assisi. pristupljeno 21. 02. 2019. 
  3. "Assisi" (engleski). Encyclopædia Britannica. https://www.britannica.com/biography/Sextus-Propertius. pristupljeno 21. 02. 2019. 
  4. UNESCO

Vanjske veze[uredi - уреди | uredi izvor]