Vuk Branković

Izvor: Wikipedia
Za članak o njegovom potomku, pogledajte članak Vuk Branković (despot).
Nakon kosovske bitke, Vuk Branković (žuto) je nastavio borbu sa Turcima, dok su okolni vladari Stefan Lazarević (ljubičasto), Marko Kraljević (crveno) i Konstantin Dragaš (zeleno) postali turski vazali.

Vuk Branković je bio srednjevekovni srpski velmoža, vladar kosovske oblasti. Jedini je srpski velikaš koji je nakon kosovske bitke nastavio da pruža otpor Turcima, dok su okolni oblasni vladari Stefan Lazarević, Marko Kraljević i Konstantin Dragaš postali turski vazali.

Nasuprot istorijskim činjenicama, predstavljen je kao izdajnik u pesmama kosovskog ciklusa, koje je uglavnom stvarala Crkva.[1]

Biografija[uredi - уреди]

Vuk Branković je sin sevastokratora Branka Mladenovića, koji je vladao u Ohridu i bio jedan od velikaša vernih caru Urošu V.

Posedi Vuka Brankovića krajem XIV v.

Vuk Branković se javlja oko 1370. kao gospodar kosovske oblasti s Prištinom, Vučitrnom i Zvečanom, gde je bila i njihova prva postojbina (Drenica). Oko 1371. oženio se Marom, kćerkom kneza Lazara i kneginje Milice. Sa njom je imao tri sina: Grgura, Đurđa i Lazara. Njihovi potomci su poznati kao Brankovići. 1377. u njegovoj je vlasti i Skoplje, a od 1378. i Prizren s okolinom do Lima.

Branković je učestvovao u Kosovskom boju 1389. Narodne pesme o njegovoj izdaji nisu istorijski utemeljene. Nastavio je otpor i nikad nije učestvovao kao vazal u turskim bitkama, za razliku od Stefana Lazarevića, braće Dejanovića i Marka Kraljevića.[2] Skoplje je morao predati Turcima u januaru 1392. i obavezati se na plaćanje danka.[traži se izvor]

Stefan Lazarević je 1396. godine nakon bitke kod Nikopolja, u kojoj se borio kao otomaski vazal, kao nagradu dobio veći deo zemalja Vuka Brankovića.[3][4] Vuk je pao u sultanove ruke tek pošto je skršen njegov otpor. Oko 1396. godine sultan Bajazit I je prognao Vuka iz njegove oblasti. Život je okončao kao sužanj u turskoj tamnici.[2] Umro je u izgnanstvu, ne zna se gde, 6. oktobra 1397[5]. Posle smrti telo mu je preneto na Svetu goru.[2]

Njegove oblasti sultan je dao Lazarevićima, a Vukova udovica Mara sa decom dobila je samo uski pojas oko Vučitrna i Trepče.

Mit o Brankoviću[uredi - уреди]

Glavni članak: Kosovski mit

Tokom narednih vekova, Vuk Branković je oslikavan kao izdajnik u pesmama kosovskog ciklusa, koje su uglavnom stvarane u Crkvi.[6] Neki smatraju da je možda njegov sukob sa kneginjom Milicom bio povod da mu se pripiše izdaja na Kosovu.[7]

Popularna kultura[uredi - уреди]

Njegov lik se pojavljuje u sledećim filmovima:

Izvori[uredi - уреди]

Vidi još[uredi - уреди]

Spoljašnje veze[uredi - уреди]