Zvonko Brkić

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
Jump to navigation Jump to search
Zvonko Brkić
{{{opis_slike}}}
Datum rođenja 18. septembar 1912.
Mesto rođenja Gornja Vrba, kod Sl. Broda,
 Austrougarska
Datum smrti 27. avgust 1977. (65 god.)
Mesto smrti Lošinj, SR Hrvatska,
Flag of Socijalistička Federativna Republika Jugoslavija SFR Jugoslavija
Profesija društveno-politički radnik

Član KPJ od 1935.
Učešće u ratovima Narodnooslobodilačka borba
Služba NOV i PO Jugoslavije
Čin general-pukovnik u rezervi

Funkcija predsednik Izvršnog veća
Sabora SR Hrvatske
Mandat jul 1962. - jun 1963.
Prethodnik Jakov Blažević
Naslednik Mika Špiljak
Narodni heroj od 27. novembra 1953.
Odlikovanja
Orden narodnog heroja
Orden narodnog oslobođenja
Orden zasluga za narod sa zlatnim vencem
Orden bratstva i jedinsta
Orden za hrabrost
Partizanska spomenica 1941.

Zvonko Brkić (19121977), učesnik Narodnooslobodilačke borbe, društveno-politički radnik SFR Jugoslavije i SR Hrvatske i narodni heroj Jugoslavije. U periodu od jula 1962. do juna 1963. godine obavljao je funkciju predsednika Izvršnog veća Socijalističke Republike Hrvatske.

Biografija[uredi - уреди | uredi izvor]

Rođen je 18. septembra 1912. godine u Gornjoj Vrbi kod Slavonskog Broda, u činovničkoj porodici. Osnovnu školu i šest razreda gimnazije završio je u Slavonskom Brodu, a srednju tehničku školu-geometarski odsek u Beogradu, gde je 1932. godine primljen u Savez komunističke omladine Jugoslavije. Posle završetka srednje tehničke škole, otišao je u Slavonsku Požegu, gde se zaposlio u jednoj privatnoj geodetskoj poslovnici. Član Komunističke partije Jugoslavije postao je 1935. godine, kada je postao i član Sreskog komiteta KPJ Slavonska Požega.

U januaru 1935. godine, uhapsila ga je zagrebačka policija i odvela u Zagreb, a zatim pred Sud za zaštitu države u Beogradu, gde je 1936. godine osuđen na godinu dana robije, koju je izdržao u Sremskoj Mitrovici i Mariboru. Po izlasku iz zatvora, pozvan je da služi vojsku. Nakon odsluženja vojnog roka vratio se u Slavonsku Požegu, gde ga je policija istog dana proterala iz grada na vreme od pet godina. Otišao je kod roditelja u Osijek, gde je ponovo uhapšen i proteran u Slavonski Brod. Iako mu je policija odredila Slavonski Brod kao mesto prisilnog boravka, Brkić je, kao organizacioni sekretar Kotarskog komiteta KP Hrvatske za Slavonsku Požegu, obilazio celo područje kotara Slavonska Požega. U tom je razdoblju najčešće boravio u Pleternici. Do 1940. godine aktivno je učestvovao u radu partije na tlu kotara, nakon čega je prešao u ilegalu.

U toku Narodnooslobodilačkog rata bio je jedan od organizatora ustanka u Slavoniji, na Bilogori i u Moslavini. Kapitulacija Jugoslavije ga je zatekla u Daruvaru, gde je delovao u tamošnjoj partijskoj organizaciji. Ustaše su pokušale da ga uhapse, ali je uspeo da pobegne. Otišao je u Osijek, a zatim u Grubišno Polje, gde se krajem juna 1941. povezao s dr Pavlom Gregorićem, članom Centralnog komiteta KPH, koji ga je zadužio za obnovu partijske organizacije i pokretanje oružane borbe u već spomenutim regionima.

Od 1941. godine, pa do kraja rata obavljao je mnoge odgovorne partijsko-političke dužnosti:

Posle oslobođenja nalazio se na mnogim odgovornim dužnostima:

Više je puta biran za poslanika u Sabor SR Hrvatske i u Saveznu skupštinu. Godine 1969. je oboleo, zbog čega se povukao iz operativnog rada. Od tada, pa do smrti bio je član Saveta federacije. Imao je čin general-pukovnika u rezervi.

Umro je 27. avgusta 1977. godine u Lošinju.

Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih jugoslovenskih odlikovanja. Ordenom narodnog heroja odlikovan je 27. novembra 1953. godine.

Literatura[uredi - уреди | uredi izvor]