Danilo Bata Stojković

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
Danilo „Bata“ Stojković

na srpskoj poštanskoj marki iz 2007. godine
Biografske informacije
Rođenje Danilo Stojković
11. august 1934.
Beograd, Kraljevina Jugoslavija
Smrt 16. mart 2002. (dob: 67)
Beograd, Republika Srbija, SRJ
Supružnik Olga Stojković
Znamenite uloge

Danilo "Bata" Stojković (Beograd, 11. kolovoza 1934. — Beograd, 16. svibnja 2002.), srpski glumac i komičar.

Mladost[uredi - уреди | uredi izvor]

Danilo Stojković se rodio kao dijete Alekse Stojkovića, uglednog veletrgovca drvetom i ugljenom, i kao brat Žike Stojkovića, kasnije slavnog intelektualca i publicista. Navodno ga je dok je imao 13 godina jako dojmila poezija koju je čitao njegov brat. 1953., sa 19 godina, nastupio je u predstavi „Krčma na glavnom drumu“ a među publikom ga je gledao i Dobrica Milutinović, koji ga je nakon predstave ohrabrio te mu rekao da je „još u majčinoj utrobi bio predodređen da postane glumac“. Glumačku karijeru je počeo u Jugoslovenskom dramskom pozorištu 1959., a tri godine kasnije je postao stalni član udruge Atelje 212. Ostao je zapamćen po svojim duhovitim nastupima po kojima je kasnije stekao slavu. Upisao je dramski odsjek na fakultetu i diplomirao kod Josipa Kulundžića.

Karijera[uredi - уреди | uredi izvor]

Nakon uspješne kazališne karijere, pronašao je ulogu i na televiziji, u seriji „Diplomci“ u kojoj je nastupio kao Bubuleja, a kasnije i kao Sreten u „Grlom u jagode“. Ubrzo je upoznao i slavnog srpskog pisca Dušana Kovačevića, koji mu je dao ulogu Luke Labana u satiričnoj kazališnoj predstavi „Profesionalac“. Tu ulogu odigrao je puno puta, čak i u Zagrebu. 1964. debitirao je nastupom u filmu “Čovjek iz hrastove šume”. Među slavnijim filmovima iz tog razdoblja se nalazi i hvaljena ratna drama „Jutro“, „Kužiš stari moj“ te „Pas koji je voleo vozove“. No najslavnije uloge ostvario je u 1980-ima, kada je po scenarijima Kovačevića snimio niz slavnih i kultnih komedija/satira na balkanski, napose jugoslavenski način života, od kojih se izdvajaju „Ko to tamo peva“, „Poseban tretman“ (koji je nominiran za Zlatni globus kao najbolji strani film), „Maratonci trče počasni krug“, „Balkanski špijun“. Ostali filmovi koji se izdvajaju su „Sabirni centar“, „Varljivo leto '68“, „Crni bombarder“, „Rane“, „Bure baruta“ te „Podzemlje / Underground“, kultna satira na raspad SFRJ koju je režirao Emir Kusturica te koja je čak uspjela osvojiti nagradu Zlatna palma u Cannesu. Bio je u vidu da nekako nastupi u filmskoj ekranizaciji „Profesionalca“ iz 2003., koju je režirao sam Kovačević, no preminuo je 2002. od raka.

Osvojio je beogradsku Oktobarsku nagradu, Sterijinu nagradu, Pulsku Zlatnu arenu, nagradu na Festivalu glumačkih ostvarenja u Nišu, nagradu na kazališnom festivalu u Quebecu te Dobričin prsten za životno djelo. Nakon dojave o njegovoj smrti, telegram sućuti poslali su njegovj supruzi Olgi i Vojislav Koštunica i Zoran Đinđić. Ostao je zapamćen kao jedan od najslavnijih srpskih glumaca. Bio je poznat i kao pacifist i mudra osoba.

Uloge[uredi - уреди | uredi izvor]

1990-2002[uredi - уреди | uredi izvor]

1980-1989[uredi - уреди | uredi izvor]

1970-1979[uredi - уреди | uredi izvor]

1964-1969[uredi - уреди | uredi izvor]

Vanjske veze[uredi - уреди | uredi izvor]