Veljko Mićunović

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu
VELJKO MIĆUNOVIĆ
Veljko Mićunović.jpg
Veljko Mićunović
Datum rođenja 16. januar 1916.
Mesto rođenja Velestovo, kod Cetinja
Flag of Kraljevina Crna Gora Kraljevina Crna Gora
Datum smrti 2. avgust 1982. (66 god.)
Mesto smrti Beograd, Flag of Serbia (1947–1992).svg SR Srbija
Flag of Socijalistička Federativna Republika Jugoslavija SFR Jugoslavija
Supruga Budisava Mićunović
Profesija diplomata
Član KPJ od 1934.
Učešće u ratovima Narodnooslobodilačka borba
Služba Partizanska zvijezda.png NOV i PO Jugoslavije
Čin General- potpukovnik JNA.png General-potpukovnik u rezervi
Narodni heroj od 27. novembra 1953.
Odlikovanja
Orden narodnog heroja
Orden narodnog oslobođenja
Orden zasluga za narod sa zlatnim vencem
Orden bratstva i jedinsta
Orden za hrabrost
Partizanska spomenica 1941.

Veljko Mićunović (19161982), učesnik Narodnooslobodilačke borbe, društveno-politički radnik SFRJ i SR Crne Gore i narodni heroj Jugoslavije.

Biografija[uredi - уреди | uredi izvor]

Veljko je rođen 16. 1. 1916. godine u selu Velestovu, kod Cetinja. Njegovo detinjstvo i školovanje pratila je materijalna oskudica, jer je rano ostao bez roditelja. Gimnaziju je završio na Cetinju, gde se uključio u omladinski revolucionarni pokret. Godine 1934. je postao član Komunističke partije Jugoslavije (KPJ) i sekretar partijske ćelije Cetinjske gimnazije.

Kao student Pravnog fakulteta Univerziteta u Beogradu, 1935. godine bio je učesnik studentskih demonstracija i član Odbora ujedinjene studentske omladine, koji je rukovodio studentskim pokretom na Beogradskom univerzitetu. U periodu od 1940. do 1941. godine po nalogu KPJ je bio upućen na politički rad u Pomoravlje, gde je radio na obnavljanju i učvršćivanju partijskih organizacija u Jagodini, Ćupriji, Paraćinu, Senjskim rudnicima, Aleksincu u drugim mestima.

Narodnooslobodilačka borba[uredi - уреди | uredi izvor]

U danima Trinaestojulskog ustanka, 1941. godine Veljko je u bio Crnoj Gori, gde je radio na organizovanju narodnog otpora italijanskom okupatoru. Vršio je dužnost političkog komesara Lovćenskog partizanskog odreda, od njegovog osnivanja do povlačenja za Bosnu, kada je, odlukom Centralnog komiteta KPJ, vraćen u Crnu Goru na ilegalni politički rad. I pod izuzetno teškim uslovima, kada je okupator zaveo strahovit teror, Veljko je uspešno objedinjavao delovanje ilegalnih grupa i partijskih organizacija na poverenom terenu. Aprila 1942. godine izabran je za člana Pokrajinskog komiteta KPJ za Crnu Goru i Boku.

Jedna od značajnijih uspelih akcija ilegalaca jeste učestvovanje iz pozadine s partizanskim jedinicama koje su se vraćale iz Bosne u poznatoj bici na Javorku 1. 5. 1943. godine, kada je neprijatelj pretrpeo velike gubitke. Ubrzo je Veljko postao rukovodilac Politodjela Druge proleterske udarne brigade, s kojom je učestvovao u bici na Sutjesci juna 1943. godine, nakon čega, do kraja te godine, ratuje u istočnoj Bosni, Sandžaku, Srbiji i Crnoj Gori. Početkom 1944. godine postavljen je za načelnika Odeljenja za zaštitu naroda (OZNA) za Crnu Goru.

Posleratna karijera[uredi - уреди | uredi izvor]

Posle oslobođenja Jugoslavije, Veljko je obavljao mnoge odgovorne državne i partijske funkcije. Bio je:

Dva puta je bio član državne delegacije na zasedanjima Organizacije ujedinjenih nacija - 1949. i 1951. godine, a februara 1952. godine prešao je u diplomatsku službu, gde je obavljao funkcije:

Kao jugoslovenski ambasador u Sovjetskom Savezu, u dva maha i to u vreme kada su odnosi između ove dve zemlje bili vrlo nepovoljni, Veljko Mićunović je kao čovek sa izuzetnom diplomatskom veštinom, je uspeo da u takvim okolnostima energično zastupati interese svoje zemlje, a ipak stekne lične simpatije i prijateljstvo tadašnjih lidera Sovjetskog Saveza - Nikite Hruščova i Leonida Brežnjeva.

Godine 1971. je izabran za člana prvog Predsedništva SFRJ, u čijem je sastavu bio do maja 1974. godine. Bio je poslanik Ustavotvorne skupštine Jugoslavije 1945. godine, a potome je biran za poslanika Savezne skupštine u četiri njena saziva. Za člana Centralnog komiteta Saveza komunista Jugoslavije biran je na tri partijska kongresa - Šestom, Sedmom i Osmom, a na Devetom kongresu je izabran za člana stalnog dela Konferencije SKJ. Bio je član Saveta federacije i imao je čin rezervnog general-potpukovnika.

Posljednjih godina života, Veljko Mićunović je, uprkos teškoj bolesti - paralizi, koja mu je oduzela desnu ruku, pripremio i objavio dve knjige: „Moskovske godine 1956-58“ i „Moskovske godine 1969-71“, koje su bile vrlo zapažene i prevedene na više stranih jezika. Njegov brat Vukašin takođe je bio učesnik Narodnooslobodilačkog rata, a kasnije aktivni društveno-politički radnik.

Umro je 2. 8. 1982. godine u Beogradu. Sahranjen je u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju.

Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i velikog broja stranih i jugoslovenskih odlikovanja. Ordenom narodnog heroja odlikovan je 27. 11. 1953. godine.

Literatura[uredi - уреди | uredi izvor]