Torcuato Fernández-Miranda

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu
Najodličniji
Vojvoda od Fernández-Mirande
Torcuato Fernández-Miranda in 1975.jpg
Torcuato Fernández-Miranda 1975. godine
premijer Španije
(v.d.)
Na položaju
20. decembar 1973 – 31. decembar 1973
Vođa Francisco Franco
Prethodi Luis Carrero Blanco
Slijedi Carlos Arias Navarro
prvi potpredsjednik Vlade
Na položaju
9. jun 1973 – 31. decembar 1973
Predsjednik Luis Carrero Blanco
Prethodi Luis Carrero Blanco
Slijedi José García Hernández
generalni sekretar stranke Movimiento Nacional
Na položaju
29. oktobar 1969 – 3. januar 1974
Predsjednik Francisco Franco
Luis Carrero Blanco
Carlos Arias Navarro
Prethodi José Solís Ruiz
Slijedi José Utrera Molina
predsjednik Cortesa
Na položaju
6. februar 1975 – 15. jun 1977
Prethodi Alejandro Rodríguez de Valcárcel
Slijedi Fernando Álvarez de Miranda kao predsjednik Cortes Generalesa
Lični detalji
Rođenje Torcuato Fernández-Miranda y Hevia
10. novembar 1915. (1915-11-10)
Gijon, Asturias, Španija
Smrt 19. jun 1980. (dob: 64)
London, Ujedinjeno Kraljevstvo
Nacionalnost Španija
Politička stranka Falanga (1939-1975)
Movimiento Nacional (1975-1980)
Supružnik/ci María del Carmen Lozana y Abeo
(1946–1980)
Djeca 2

Torcuato Fernández-Miranda y Hevia, 1. vojvoda od Fernández-Mirande (10. novembar 1915 – 19. jun 1980) bio je španski pravnik i političar, poznat kao jedan od najistaknutijih ličnosti u vrhovima Francove diktature, ali i po ulozi koju je imao prilikom tranzicije u moderni demokratski sistem.

Fernández-Miranda se tokom građanskog rata kao mladi oficir borio na strani desničarskih pobunjenika, a poslije je diplomirao pravo, te postao rektor Univerziteta u Oviedu. Španski diktator Francisco Franco mu je sredinom 1950-ih povjerio nadzor nad španskim univerzitetima, a 1960. godine mu povjerio još delikatniju dužnost - političko savjetovanje princa Juana Carlosa I, koga je Franco bio odredio za svoga nasljednika. Juan Carlos I je kasnije upravo Fernandeza-Mirandu navodio kao ličnost koja ga je naučila "da misli svojom glavu".

Fernández-Miranda je pred kraj Francove vladavine napredovao u redovima Movimiento Nacional, odnosno Falange, jedine dozvoljene političke stranke. Bio je potpredsjednik vlade Luisa Carrera Blanca, nakon čijeg ubistva u decembru 1973. je privremeno preuzeo dužnost premijera. Mjesto premijera je na kraju ipak preuzeo Carlos Arias Navarro, koji će je zadržati sve do Francove smrti u novembru 1975.

Kada je načelo španske države došao Juan Carlos, odlučio je zadržati Ariasa, ali je svome mentoru dao mjesto predsjednika Cortesa, odnosno zadatak da donese zakone kojim bi se u Španiji nakon četiri decenije vratila demokracija. Fernandez-Miranda je smatrao da bi za Španiju bilo najbolje, da u svrhu stabilnosti, ima dvostranački sistem u kome bi jedna stranka bila konzervativna, a druga liberalna; za potonju ulogu je odredio Špansku socijalističku radničku partije (PSOE) koja je bila ilegalna, ali koja se u međuvremenu odrekla saveza sa komunistima. Fernandez-Miranda je potom kao Ariasovog nasljednika odredio reformistički orijentiranog Adolfra Suareza pod kojim su 1976. doneseni reformski zakoni i stvoreni uvjeti za prve višestranaćke izbore 1977. godine.

Fernández-Miranda je nakon uspostave nove vlade međutim, razišao sa Suarezom, nezadovoljan legalizacijom Komunističke partije i politikom decentralizacije.