Milisav Savić

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu
Milisav Savić
Nema slobodne slike

Milisav Savić je srpski prozni pisac, književni istoričar i prevodilac.

Život[uredi - уреди | uredi izvor]

Rođen je 15. 4. 1945. u Vlasovu kraj Raške. Gimnaziju je završio u Novom Pazaru, a studije jugoslovenske i svetske književnosti na Filološkom fakultetu u Beogradu. Na istom fakultetu magistrirao je s temom „Memoarska proza o prvom srpskom ustanku“, a potom i doktorirao s temom „Memoarsko-dnevnička proza o srpsko-turskim ratovima 1876-1878“.

Bio je urednik „Studenta“ (1968-70) i „Mladosti“ (1970-72), glavni i odgovorni urednik „Književni reči“ (1972-1977) i „Književnih novina“ (1980-82). U izdavačkom preduzeću „Prosveta“ radio je od 1983. do 2004. godine, najpre kao glavni i odgovorni urednik a potom kao direktor. Bio je predsednik Srpske književne zadruge 2000-2001. Obavljao je dužnost ministra-savetnika u Ambasadi Srbije i Crne Gore, odnosno Srbije, u Rimu od 2005. do 2008. godine. Bio je i predavač srpskohrvatskog jezika i jugoslovenske književnosti na Londonskom univerzitetu (1987/88), Njujorškom državnom univerzitetu u Olbaniju (Albani, 1985/87), Univerzitetu u Firenci (1990/92) i Univerzitetu u Lođu (1999/2000). Od 2010. do 2014. godine bio je redovni profesor Državnog univerziteta u Novom Pazaru.

Romani su mu prevedeni na grčki, engleski, slovenački, makedonski, bugarski, rumunski. Autor je leksikona „Ko je ko – pisci iz Jugoslavije“ (1994). Objavio je više knjiga prevoda sa engleskog i italijanskog. Priredio je antologije savremene američke pripovetke „Psihopolis“ (1988), savremene australijske pripovetke „Komuna te ne želi“ (1990), „Savremena italijanska pripovetka“ (1992), te „Modernu svetsku mini priču“ (sa Snežanom Brajović, 1993). Sastavljač je i antologije „Najlepše srpske priče“ (izbor, predgovor, komentari, 1996).

Za životno delo dobio je sledeće nagrade: Stefan Prvovenčani (2008), Ramonda Serbika, Milovan Vidaković (2014), Vitez srpske književnosti (2015). Za celokupno pripovedačko delo: Veljkova golubica (2012) i Kočićeva nagrada (2016).

Knjige pripovedaka[uredi - уреди | uredi izvor]

  • „Bugarska baraka“ (1969, nagrada lista „Mladost“), "Bugarska baraka sa komentarima i prilozima", jubilarno izdanje (2019)
  • „Mladići iz Raške“ (1977)
  • „Ujak naše varoši“ (1977, Andrićeva nagrada).

Romani[uredi - уреди | uredi izvor]

  • „Ljubavi Andrije Kurandića“ (1972)
  • „Topola na terasi“ (1985)
  • „Ćup komitskog vojvode“ (1990)
  • „Hleb i strah“ (1991, Ninova nagrada)
  • "Ožiljci tišine“ (1996, Nagrada Miroslavljevo jevanđelje)
  • „Princ i serbski spisatelj“ (2008, Nagrada Laza Kostić)
  • „Čvarčić“ (2010)
  • „La sans pareille“ (2015, Nagrada Meša Selimović, Nagrada Bora Stanković, Nagrada Vukove zadužbine, Nagrada Stefan Mitrov Ljubiša).
  • "La sans pareille", english edition, translated by Persida Bošković (2017)
  • "Doktora Valentina Trubara i sestre mu Simonete povest čudnovatih događaja u Srbiji" (2018)

Druga dela[uredi - уреди | uredi izvor]

  • Književno-istorijska studija „Ustanička proza“ (1985, nagrada Pavle Bihalji)
  • „Sećanje i rat“ (2009)
  • „Dolina srpskih kraljeva“, dvojezično izdanje, na srpskom i engleskom (2014), nagrade Ljubomir P. Nenadović i Grigorije Božović.
  • "Epska Srbija" (2017)
  • "Epic Serbia" (translated by John White, 2017)

Multižanrovske knjige[uredi - уреди | uredi izvor]

  • „Fusnota“ (1994)
  • „30 plus 18“ (2005)
  • „Rimski dnevnik, priče i jedan roman“ (2008, Nagrada Dušan Vasiljev)
  • „Ljubavna pisma i druge lekcije“ (2013)
  • „Mali glosar kreativnog pisanja“ (2015).
  • "Šezdesetosmaš" (2016)
  • "Od Čampar bara do kasine Valadije" (2018).

Vanjske veze[uredi - уреди | uredi izvor]