Ljubica Popović

Izvor: Wikipedija
Prijeđi na navigaciju Prijeđi na pretragu
Ljubica Popović
Ljubica Popović
Datum rođenja9. januar 1921.
Mesto rođenjaMedun, kod Podgorice
 Kraljevina SHS
Datum smrti9. 12. 1942. (21 godina)
Mesto smrtiOrahovo, kod Podgorice
Flag of Crna Gora ND Crna Gora
Profesijaradnica
Članica KPJ od1939.
Učešće u ratovimaNarodnooslobodilačka borba
Narodni heroj od12. jula 1949.

Ljubica Popović (Medun, kod Podgorice, 9. januar 1921Orahovo, kod Podgorice, 9. decembar 1942), učesnica Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.

Biografija[uredi | uredi kod]

Rođena je 9. januara 1921. godine u selu Medunu kod Podgorice. Osnovnu školu i nižu gimnaziju učila je na Cetinju i u Senti, a Trgovačku akademiju u Podgorici i Subotici. Posle završenog školovanja, vratila se u rodni kraj i aktivno radila u Studentskoj samopomoći, udruženju koje je okupljalo i pomagalo rad studenata komunista.

Po zadatku Komunističke partije Jugoslavije, čiji je član postala 1939. godine, od 1940. radila je kao radnik u Monopolu duvana u Podgorici, zajedno sa Jelenom Ćetković i Đinom Vrbicom. Radnice su, zbog malih plata i slabih uslova za rad, često organizovale uspešne štrajkove. Početkom 1941. godine, izabrana je, za člana Mesnog i Okružnog komiteta KPJ za Podgoricu, a zatim i za člana Pokrajinskog komiteta SKOJ-a za Crnu Goru i Sandžak.

Posle Aprilskog rata i okupacije Kraljevine Jugoslavije aktivno je učestvovala u pripremama Trinaestojulskog ustanka. U okupiranoj Podgorici imala je zadatak da sakuplja omladince i šalje ih u partizanske jedinice. Početkom septembra 1941. godine, izabrana je za člana privremenog Pokrajinskog odbora Crnogorske narodne omladine koji je rukovodio radom omladine. Sredinom septembra ponovo je izabrana za člana Mesnog, Sreskog i Okružnog komiteta KPJ za Podgoricu.

U vreme kada je glavnina partizanskih snaga bila primorana da privremeno napusti Crnu Goru, juna 1942. godine, Ljubicu je ostala na ilegalnom radu u pozadinu. U to vreme oživeo je partijski rad ilegalaca, formirane su partijske organizacije na terenu i aktivi Saveza komunističke omladine Jugoslavije u svim selima. U jesen 1942. godine pomogla je rukovodećoj grupi Pokrajinskog komiteta KPJ, na čelu sa Blažom Jovanovićem, da se preko okupiranog područja bezbedno prebaci u Albaniju.

U selu Orahovo, kod Podgorice, 8. decembra 1942. godine, zajedno sa Radislavom Božovićem i Radomirom Nikezićem, otkrivena je od strane četnika. Pokušavajući da se probiju iz četničke opsade, ona i Radislav bili su teško ranjeni (Ljubici je noga bila potpuno razmrskana). Radomir Nikezić ih je, noseći na leđima, prebacio u jednu kolibu. Sjutradan, 9. decembra, četnici su ih pronašli, jer je Radislav prilikom prebacivanja izgubio uložak natopljen krvlju. Razvila se borba, i kada su četnici sa granatama iz bacača zapalili kolibu Radislav je, po već unaprijed dogovoru, prvo ubio Ljubicu, a onda slomio pušku i ubio sebe.

Još u toku Narodnooslobodilačke borbe Ivan Milutinović i Predsedništvo Drugog kongresa Ujedinjenog saveza antifašističke omladine Crne Gore i Boke su Ljubicu predložili za narodnog heroja, ali je proglašena tek 12. jula 1949. godine ukazom Prezidijuma Narodne skupštine FNRJ.

Literatura[uredi | uredi kod]