La historia oficial

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu
La historia oficial
Režija Luis Puenzo
Producent Marcelo Piñeyro
Scenario Aída Bortnik
Luis Puenzo
Uloge Héctor Alterio
Norma Aleandro
Chunchuna Villafañe
Hugo Arana
Chela Ruiz
Guillermo Battaglia
Muzika Atilio Stampone
pjesme: María Elena Walsh
Fotografija Félix Monti
Montaža Juan Carlos Macías
Studio Historias Cinematográficas Cinemania
Progress Communications
Distribucija Almi Pictures[1]
Distribution Company (Versión remasterizada, edición del 30 aniversario)
Datum(i) premijere
3. april 1985 (1985-04-03)
Trajanje 115 min.
Zemlja  Argentina
Jezik španski
engleski
Bruto prihod 29.426 $ (SAD)[2]

La historia oficial (sh. Službena verzija) je argentinski igrani film snimljen 1985. godine u režiji Luisa Puenzoa, poznat kao jedno od najuspješnijih ostvarenja argentinske i latinoameričke kinematografije u 20. vijeku.

Po žanru je drama, a protagonistica, čiji lik tumači Norma Aleandro je srednjoškolska nastavnica koja pred kraj desničarske vojne diktature u Argentini živi sa mužem (čiji lik tumači Hector Alterio) i 5-godišnjom usvojenom djevojčicom. Radnja prikazuje kako ispočetka, kao i mnogi pripadnici srednje klase, podržava režim, ali sa vremenom počinje otkrivati njegovu pravu prirodu i počinje sumnjati u to da je djevojčica dijete prisilno nestale političke zatvorenice koja je u tajnom zatvoru bila silovana i prisiljena rodi dijete koje bi bilo prodano bogatim parovima u Argentini ili svijetu.

La historia oficial se počela snimati dvije godine ranije, kada je diktatorski režim počeo prepuštati civilima, a u Argentinu se iz egzila vraćali brojni ljevičari, uključujući i Normu Leandro. Nakon vijesti o snimanju su režiser i članovi ekipe počeli primati prijetnje smrću od pristaša režima i članova sa njim povezanih paravojnih formacija, pa je objavljeno da se snimanje prekida; u stvarnosti, La historia oficial se nastavila snimati u tajnosti te, između ostalog, sadrži i dokumentarne snimke trga Plaza de Mayo u Buenos Aires gdje su se okupljala rodbina prisilno nestalih, odnosno članovi organizacije Majke Plaza de Mayo.

Film je svoju premijeru imao godinu i pol dana nakon službenog povratka demokracije, te je postigao izuzetan uspjeh, pogotovo kod stranih kritičara te dobio brojne prestižne nagrade. Pri tome se najviše ističe Oscar za najbolji film na stranom jeziku koji je dodijeljen 24. marta 1986. godine, upravo na desetu obljetnicu puča kojim je uspostavljena diktatura. La historia official je bio prvi argentinski i prvi latinoamerički film koji je dobio to priznanje.

Uloge[uredi - уреди | uredi izvor]

Izvori[uredi - уреди | uredi izvor]

Vanjske veze[uredi - уреди | uredi izvor]