La dolce vita

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
(Preusmjereno sa Sladak život)
Idi na navigaciju Idi na pretragu
La dolce vita

Originalni poster koji je izradio Giorgio Olivetti
Režija Federico Fellini
Producent Giuseppe Amato
Angelo Rizzoli
Scenario Federico Fellini
Ennio Flaiano
Tullio Pinelli
Brunello Rondi
Pier Paolo Pasolini
sinopsis: Federico Fellini
Ennio Flaiano
Tullio Pinelli
Uloge Marcello Mastroianni
Anita Ekberg
Anouk Aimée
Yvonne Furneaux
Magali Noël
Alain Cuny
Nadia Gray
Muzika Nino Rota
Fotografija Otello Martelli
Montaža Leo Catozzo
Studio
Distribucija
Datum(i) premijere
5. februar 1960 (1960-02-05) (Italija)
Trajanje 174 min.
180 min. (verzija za američko tržište)
Zemlja  Italija
 Francuska
Jezik italijanski
engleski
francuski
njemački
Bruto prihod 19,516.000 $ (SAD)

La dolce vita (sh. Slatki život) je italijansko-francuski crno-bijeli igrani film snimljen 1960. u režiji Federica Fellinija, a koji se smatra najpopularnijim i najuspješnjiim ostvarenjem njegove filmografije, odnosno jednim od najznačajnijih i najuticajnijih ostvarenja evropske kinematografije 1960-ih.

Po žanru je kombinacija drame i komedije. Protagonist, koga tumači Marcello Mastroianni, je rimski novinar Marcello Rubini, nekoć ambiciozni književnik koji je prisiljen za život zarađivati radeći za tabloid i prateći trivijalne priče, kao i život otmjenog društva i celebrityja. Radnja filma nema čvrstu narativnu strukturu, te se sastoji od nekoliko epizoda koje prate tjedan dana u Rubinijevom životu, a što uključuje situacije u kojima ga privlače kako žene iz miljea koji prati kao novinar, tako i lagodan život kojima su okruženi.

La dolce vita je izazvao veliku pažnju jer je njime Fellini, tada jedan od najuglednijih italijanskih sineasta, simbolički označio raskid sa dotadašnjim neorealizmom, bilo u smislu stila - pa tako film sadrži gotovo nadrealne i groteskne scene - bilo smislu tematike, koja će se umjesto problema siromaštva i društvene nejednakosti više baviti otuđenjem, hedonizmom i dekadencijom kako više, tako i srednje klase stvorene u ekonomskom bumu 1950-ih. Fellini je u filmu pokazao izuzetnu vještinu prikazivanjem oštrih kontrasta i kontradiktirnosti tadašnje Italije koja se našla između prošlosti i moderne sadašnjosti (a što se najbolje vidi u početnoj sceni u kojoj helikopter prevozi kip Isusa iznad starorimskog akvadukta), odnosno katoličanstva i prakticiranja "slobodnih" oblika seksualnosti kao što su prostitucija i promiskuitet. Publici je, međutim, najviše u sjećanju ostala antologijska scena u kojoj američka filmska zvijezda Sylvia (čiji lik tumači Anita Ekberg) hoda u poznatoj rimskoj fontani Trevi.

Zbog svog sadržaja je film, međutim, izazvao negodovanje Rimokatoličke crkve koja ga je smatrala veličanjem i poticanjem "nemorala". Nakon što je film na privatnoj projekciji pogledao papa Ivan XXIII i, navodno, njime bio "zgrožen", film je osuđen u uvodniku vatikanskog lista L'Osservatore Romano, a nakon čega je vlada demokršćanskog premijera Fernanda Tambronija naložila rezanje nekih "problematičnih" dijelova. U Francovoj Španiji je, pak, bio u potpunosti zabranjen za prikazivanje, te je gledateljima postao dostupan tek nakon Francove smrti 1975. godine.

Sa druge strane, među kritikom i publikom su reakcije bilo daleko pozitivnije. Na Kanskom festivalu je osvojio Zlatnu palmu, a kasnije je dobio i Oscar za najbolju kostimografiju. Neki od detalja filma su postali dio popularne i opće kulture, odnosno poslužili za stvaranje novih riječi i pojmovi. Lik agresivnog fotografa koji "progoni" celebrityje (temeljen na stvarnoj ličnosti po imenu Tazio Secchiaroli), a koga je u filmu tumačio Walter Santesso, je dobio ime Paparazzo, a poslije su po njemu prozvani paparaci. Na prostoru bivše Jugoslavije su majice nalik na one nošene u filmu dobile ime dolčevita ili dolčevitka.

Uloge[uredi - уреди | uredi izvor]

Vanjske veze[uredi - уреди | uredi izvor]