Joe Biden

Izvor: Wikipedia
Joe Biden
Joe Biden

Trenutno na položaju
Preuzeo dužnost 
20. januar 2009
Predsjednik Barack Obama
Prethodnik: Dick Cheney

Na dužnosti
4. januar 2007 – 3. januar 2009
Prethodnik: Richard Lugar
Nasljednik: John Kerry
Na dužnosti
6. jun 2001 – 3. januar 2003
Prethodnik: Jesse Helms
Nasljednik: Richard Lugar
Na dužnosti
3. januar 2001 – 20. januar 2001
Prethodnik: Jesse Helms
Nasljednik: Jesse Helms

Na dužnosti
4. januar 2007 – 3. januar 2009
Prethodnik: Chuck Grassley
Nasljednik: Dianne Feinstein

Na dužnosti
6. januar 1987 – 3. januar 1995
Prethodnik: Strom Thurmond
Nasljednik: Orrin Hatch

Na dužnosti
3. janua r1973 – 15. januar 2009
Prethodnik: Caleb Boggs
Nasljednik: Ted Kaufman

Rođen/a 20. novembar 1942. (1942-11-20) (dob: 71)
Scranton, Pennsylvania, SAD
Politička stranka Demokratska stranka
Suprug/a Neilia Hunter (1966–1972)
Jill Jacobs (1977–present)
Djeca Joseph R. III (b.1969)
R. Hunter (b.1970)
Naomi C. (1971–1972)
Ashley B. (b.1981)
Prebivalište Number One Observatory Circle (službena)
Wilmington, Delaware (privatna)
Alma mater University of Delaware (BA)
Syracuse University (JD)
Profesija advokat
Religija rimokatolik
Potpis Joe Biden's signature
Website Vice President Joe Biden
Joe Biden (Facebook)
@Joe Biden (Twitter)

Džozef Robinet Džo Bajden mlađi (eng. Joseph Robinette „Joe” Biden, Jr.; 20. novembar 1942. u Skrentonu u Pensilvaniji) je američki demokratski političar koji od 2009. vrši dužnost potpredsednika SAD. Pre toga je od 1973. kao senator zastupao državu Delaver. Na tom mestu je tokom svoje duge karijere stekao veliki ugled i uticaj, kao i brojna prestižna imenovanja, među kojima se ističu predsedništvo nad senatskim odborima za pravosuđe i spoljnu politiku. Igrao je važnu ulogu u kontroverznom procesu potvrđivanja kandidature Roberta Borka i Klarensa Tomasa za Vrhovni sud. Godine 1991. se istakao kao jedan od vođa kongresne opozicije predsedniku Bušu Starijem i njegovim planovima za rat protiv Iraka. Jedanaest godina kasnije je, međutim, kao i većina njegovih stranačkih kolega podržao senatsku rezoluciju temeljem koje je Buš Mlađi pokrenuo invaziju Iraka. Bajden se dva puta pokušao izboriti za mesto predsednika - 1988. i 2008. - ali je od kandidature odustao još u ranim fazama demokratskih predizbora, a što se obično tumači njegovom sklonošću potencijalno katastrofalnim verbalnim "gafovima". Usprkos toga što mu je bio protivkandidat, Barak Obama ga je imenovao svojim potpredsedničkim kandidatom za opšte izbore 2008, posle kojih je preuzeo dužnost potpredsednika u januaru 2009. Obama mu je, pogotovo na početku mandata, poverio operativnu ulogu na polju unutrašnje politike, odnosno koordinaciju zakonodavnih aktivnosti sa tadašnjom demokratskom većinom u Kongresu; Bajdenu se pripisuje "proguravanje" programa federalnih subvencija, kao i zakon kojim je u SAD prvi put uvedeno opšte obavezno zdravstveno osiguranje. Zbog toga je pred izbore 2012. od Obame ponovno odabran sa potpredsedničkog kandidata, te je zajedno sa njim najesen iste godine porazio republikansku listu Mita Romnija i Pola Rajana. U vreme kampanje se često navodio kao jedan od najizglednijih demokratskih kandidata za izbore 2016. na kojima se Obama ne može takmičiti zbog ustavnih ograničenja od dva mandata.


Politika prema Balkanu[uredi - уреди]

Još u ranoj fazi balkanskih konflikata, Džo Bajden je predstavljao pristalicu aktivne i po potrebi agresivne spoljne politike SAD na Balkanu. Među prvima je Slobodana Miloševića nazvao ratnim zločincem. Zalagao se za prekid sankcija na uvoz oružja prema srpskim protivnicima i za održavanje vojne obuke bosanskim muslimanima. Njegovo uticaj na Bila Klintona i zalaganje za tu opciju, je bilo odlučujuće za vojno angažovanje NATO-a u vazdušnim operacijama na Balkanu.[1]. Bajden je kasnije američke vojne i diplomatske intervencije kojima su završeni jugoslovenski ratovi često navodio kao primer uspešne politike, pogotovo prilikom kritike rata u Iraku. Pri tome je posebno istakao Dejtonski mirovni ugovor koga je nekoliko godina nudio kao ustavnopravni i politički model za posleratni Irak, odnosno zalagao se njegovu podelu na tri de facto nezavisna i etnoreligijski homogena entiteta. [2]

Reference[uredi - уреди]

  1. Barone, Michael The Almanac of American Politics 2005.
  2. "Iraq: A Problematic Partitioning". CBS News. http://www.cbsnews.com/8301-215_162-2948141.html. pristupljeno 7. XI 2012. 

Vanjske veze[uredi - уреди]