Vladislav Nemanjić

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
Stefan Vladislav

Freska iz manastirske crkve u Mileševi,oko 1234. godine
Freska iz manastirske crkve u Mileševi,
oko 1234. godine

Datum rođenja oko 1198.
Mesto rođenja nepoznato
Datum smrti 1. novembar 1267.
Mesto smrti nepoznato
Grob Manastir Mileševa
Titula Kralj Srbije
Period 12341242,
kralj Srbije
12421267?,
kralj Primorja
Prethodnik Radoslav
Naslednik Uroš
Poreklo
Dinastija Nemanjići
Otac Stefan
Majka Evdokija Anđel
Porodica
Supružnik Beloslava Asen
Deca Stefan
Desa
ćerka nepoznatog imena

Stefan Vladislav Nemanjić je bio srpski kralj 1234-1243 u doba kada su se strane sile borile za političku prevlast nad Srbijom

Mladostes[uredi - уреди | uredi izvor]

Vladislav je bio drugo dete Stefana Prvovenčanog i Evdokije Anđel tako da tijekom očeve vladavine se nije niti oženio niti obavljao važnije državne poslove za razliku od brata Radoslava koji je bio guverner Zahumlja i oženio se za kćer vladara Solunskog carstva za koju se činilo da će obnoviti Vizantiju. Dolazak na vlast Stefana Radoslava nije ništa promenio u Vladislavovom životu sve do rata u kojemu je Solunsko Carstvo katastrofalno poraženo 1230. godine nakon čega Drugo Bugarsko Carstvo nakratko dominira na Balkanu. U promenama balkanskih saveza do kojih dolazi nakon rata srpski kralj Radoslav saveznik Solunskog Carstva se jednostavno nije snašao tako da su se protiv njega okrenuli Drugo Bugarsko Carstvo, Sveti Sava kao predstavnik srpske pravoslavne crkve (dobrovoljno ili ne) i Vladislav kao budući kralj

Kraljse[uredi - уреди | uredi izvor]

Do rušenja Radoslava i postavljanja uz Bugarsku intervenciju Vladislav dolazi na vlast 1234. godine, a sam čin krunisanja je izvršio Sveti Sava.

Kao jedan od osnovnih uvjeta za državni udar je bilo postavljeno vjenčanje Vladislava s Beloslavom, kćerkom bugarskog cara Jovana II Asena dolazi praktički istovremeno s krunidbom tako da je zet solunskog cara zamjenio zet bugarskog cara na srpskom prestolju. Sveti Sava je nakon krunidbe napustio Srbiju i otišao u Svetu zemlju iz koje se neće vratiti pošto na povratku umire u glavnom Bugarskom gradu Trnovu 1236. godine od upale pluća. Jovana II Asena će sljedeće godine predati Vladislav Savino telo tako da će on 1237. godine svečano pokopan u Mileševu.

Smrću Svetog Save Vladislav je izgubio jedan osnovni temelj svoje vladavine, a smrću Ivana Asena 24.6. 1241 i potom Mongolskim osvajanjem Bugarske 1242. godine pada i njegov drugi temelj. To na kraju rezultira njegovim rušenjem 1243. od strane mlađeg brata Uroša koji je imao podršku Nikejskog Carstva nove balkanske "velesile".

Godinama nakon obaranja Vladislav će se pomiriti s bratom Urošom i kao nagradu dobiti položaj guvernera Zete iako će će i dalje prkosno potpisivati titulom kralj. Stefan Vladislav je umro prirodnom smrću 1267. godine, a sahranjen je u manastiru Mileševi. Srpska pravoslavna crkva ga proslavlja kao svetitelja 24. septembra tj. 7. oktobra po novom kalendaru.

Potomcio[uredi - уреди | uredi izvor]

Sa Beloslavom je imao troje dece:[1]

  • Stefan, umro pre 1281. u manastiru Esfigmenu (Sveta gora)
  • Desa, župan, pominje se 1281. i 1285. u izvorima
  • NN. ćerka, udata za Đuru Kačića, omiškog kneza

References[uredi - уреди | uredi izvor]

  1. Sveti Sava princ i prosvetitelj, Cetinje, Beograd 2007.

Vidi joša[uredi - уреди | uredi izvor]

Prethodnik:
Stefan Radoslav
Kralj Srbije
(12341243)
Nasljednik:
Stefan Uroš I


Spoljašnje veze[uredi - уреди | uredi izvor]