Marševi u Regiji Sambre-Meuse

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu

Marševi u Regiji Sambre-Meuse

UNESCO logo.svg Nematerijalna svjetska baština
Marševi u Regiji Sambre-Meuse
 Belgija
Regija: Evropa
Godina upisa: 2012.
ID: 00670
Ugroženost: -
Poveznica: UNESCO

Marševi u Regiji Sambre-Meuse su tradicijski marševi (parade) koje se održavaju u belgijskoj regiji Sambre-Meuse.[1] Oni su jedan od stupova kulturnog identiteta te regije smještene između rijeka Sambre i Meuse u Valoniji.[1]

Petnaest marševa koji se održavaju u mjestima; Gerpinnes (sv.Rok, sv. Rolenda), Mettet, Florennes, Fosses-la-Ville, Ham-sur-Heure-Nalinnes, Jumet, Laneffe, Morialmé, Cerfontaine (Silenrieux, Villers), Walcourt (sv. Fiakrius, sv.Trojstvo) i Thuin, uvršteni su 2012. na UNESCO-v Popis nematerijalne svjetske baštine u Evropi.[1]

Karakteristike[uredi - уреди | uredi kôd]

Marš sv.Ane Silenrieux
Postrojavanje čete u Morialméu

Održavaju se da se oda počast svecu kom je crkva posvećena. U tim procesijama učestvuju čitava sela i gradovi, a prate ih čete odjevene u vojničke uniforme. Čete najčešće imaju po desetak članova, ali u većim gradovima i po stotinjak.[1]

Svaka četa ima svoje zapovjednike koji organiziraju marš i osiguravaju red. djeca marširaju uz roditelje ili u Dječjoj gardi.[1] Tradicija se prenosi usmeno, najčešće u krugu porodice, ali i na sastancima na kojima se organizira marš. Brojne zanatlije bave se rekonstrukcijom inventara potrebnog za opremu četa, od uniformi, zastava do muzičkih instrumenata.[1]

Historija[uredi - уреди | uredi kôd]

Marševi Sambre-Meuse potječu od običnih srednjovjekovnih procesija, koje su se odvijale za Duhova, kad je trebalo odati počast i isplatiti prilog sizerenskoj opatiji o kojoj su zavisili lokalni svećenici.[2] Kako je u to vrijeme bilo puno razbojnika, procesiju su štitili vojnici-strijelci (serments). Oni su postali uzor iz kojih su se razvili današnji marševi.[2]

Uniforme koje su nosili, mjenjale su se kao i režimi, danas su najčešće imitacija vojničke uniforme prve belgijske vojske iz 1830. i građanske garde iz 1850. Običaj je gotovo nestao potkraj 18. vijeka, jer se pretvorio u zabavu i priliku da se ismijava kler, koji ih je zabranjivao.

Marševi su obnovljeni 1802. nakon konkordata između Napoleona i pape Pija VII, tad su dobili današnju formu.[2]

Izvori[uredi - уреди | uredi kôd]

Vanjske veze[uredi - уреди | uredi kôd]