Vlado Bajić

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu
VLADO BAJIĆ
No portrait gray test-sr.svg
Vlado Bajić
Datum rođenja 17. jula 1915.
Mesto rođenja Bara, Bosanski Petrovac,  Austrougarska
Datum smrti 23. juna 2004.
Mesto smrti Beograd,
Flag of Srbija i Crna Gora Srbija i Crna Gora
Profesija vojno lice
Član KPJ od 1941.
Učešće u ratovima Narodnooslobodilačka borba
U toku NOB-a komandant
Treća krajiška brigada 21. srpska divizija
Služba Partizanska zvijezda.png NOV i PO Jugoslavije
Logo of the JNA.svg Jugoslovenska narodna armija
Čin General-pukovnik JNA.jpg General-pukovnik
Narodni heroj od 20. decembar 1951.

Vlado Bajić (Bara, kod B. Petrovca, 17. jula 1915Beograd, 23. juna 2004), učesnik Narodnooslobodilačke borbe, narodni heroj Jugoslavije, komandant Treće krajiške brigade i 21. srpska divizije.

Biografija[uredi - уреди | uredi izvor]

Potiče iz zemljoradničke porodice. Izvjesno vrijeme se bavio zemljoradnjom, a potom je radio u šumarskom preduzeću ŠIPAD. Odmah poslije okupacije Jugoslavije uključio se u pripreme za oružani ustanak. Već 27. jula 1941. godine, sa grupom mještana, učestvovao je u borbi protiv ustaša na Kalabinom Brdu. [1][2]

Sredinom avgusta 1941. primljen je u članstvo Komunističke partije Jugoslavije i izabran za komandira desetine u Trećoj četi partizanskog bataljona „Sloboda“. Već u prvim akcijama ispoljio je smjelost i odlučnost.

Sredinom oktobra 1941. postao je komandir Drinićkog voda sa kojim je izvodio akcije u Podgrmeču. Kada je Drinićki vod u februaru 1942. godine ušao u sastav Prve čete Prvog krajiškog partizanskog odreda, Vlado je postao zamjenik komandira čete, a kasnije i komandir čete. Ubrzo potom postao je zamjenik komandanta bataljona. Istakao se u jurišu na Italijane u selu Kolunić, maja 1942. godine.

Krajem maja 1942. godine postao je komandant jednog Udarnog bataljona u sastavu Petog krajiškog partizanskog odreda. Pod njegovim rukovodstvom, bataljon je izvršio niz uspješnih akcija na prostoru Janja, Kupresa i Glamoča.

Kada je sredinom avgusta 1942. godine formirana Treća krajiška proleterska udarna brigada, Blado je postao zamjenik komandanta brigade. U vrijeme borbi kod sela Miostra zajedno sa kurirom razoružao je 12 domobrana. U borbama za oslobođenje Prozora, u zimu 1943. godine, zajedno sa Milanom Bosnićem, razoružao je vod Italijana.

Treća krajiška proleterska udarna brigada učestvovala je u bici na Neretvi i Sutjesci. Posle proboja iz doline reke Sutjeske, kratko je bio komandat Sedme krajiške udarne brigade.

Komandant brigade[uredi - уреди | uredi izvor]

Sredinom avgusta 1943. godine Vlado Bajić je postao komandant Treće krajiške udarne brigade. Brigada je pod komandom Bajića, u drugoj polovini avgusta 1943. oslobodila Donji Vakuf Turbe i Bugojno.

Krajem 1943. i početkom 1944. godine, brigada je pohvaljena od Vrhovnog komandanta NOV i POJ Josipa Broza Tita, a u sastavu Prvog proleterskog korpusa proglašena za „uzor brigadu“. Sve te zasluge i uspesi umnogome su zasluga snalažljivosti, samoinicijative i odlučnosti njenog komandanta Vlada Bajića.

U napadu na neprijateljsko uporište u Zenici 10/11. oktobra 1943. godine, oštećena su i zapaljena fabrička postrojenja, uništena železnička stanica, lokomotive, vagoni, zapaljena velika količina benzina, zaplenjena velika količina oružja i druge opreme. Za ovu akciju brigadi je odato priznanje - pohvaljena je od strane Vrhovnog komandanta.

U vrijeme desanta na Drvar, brigada je razbila neprijatelja na pravcu Livno-Glamoč i spriječila njegov prodor ka Drvaru. Juna 1944. godine, na prostoru Travnik-Bugojno, brigada je u trinestočasovnoj borbi na Crnom Vrhu odbila napade nadmoćnijeg neprijatelja i omogućila izvlačenje ostalih jedinica ka Vranici.

Komandant divizije[uredi - уреди | uredi izvor]

Potom je brigada vodila borbe u Srbiji, za oslobođenje Beograda i na Sremskom frontu. Vlado Bajić je 10. januara 1945. godine postavljen za komandanta 21. srpske divizije, koja je zajedno sa Prvom proleterskom divizijom izvršila proboj Sremskog fronta i produžila borbe za oslobođenje zemlje.

Posle rata, Bajić je bio na visokim vojno političkim dužnostima: komandant divizije, načelnik štaba i komandant korpusa, pomoćnik komandanta armije za političko-pravne poslove i komandant armijske oblasti. Završio je Vojnu akademiju „Vorošilov“ i Višu vojnu akademiju JNA. Penzionisan je u činu general-pukovnika. Bio je član Predsedništva Saveznog odbora SUBNOR-a od 1965. do 1969. i član Konferencije SKJ od 1969. godine. Umro je 23. juna 2004. godine u Beogradu i sahranjen je u Aleji narodnih heroja na Novom groblju.

Literatura[uredi - уреди | uredi izvor]

Reference[uredi - уреди | uredi izvor]

  1. "Vlado Bajić: Sjećanje na ustanak". Opštinski odbor SUBNOR, 1974 -PETROVAC U NOB, knjiga 1. http://www.znaci.net/00003/744.php. pristupljeno 9. 2. 2016. 
  2. "Nikola Bajić: Bara 1941. godine". Opštinski odbor SUBNOR, 1974 -PETROVAC U NOB, knjiga 1. http://www.znaci.net/00003/744.php. pristupljeno 9. 2. 2016.