Olga Alkalaj

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu
OLGA ALKALAJ
Olga Alkalaj.jpg
Datum rođenja 23. novembar 1907. (1907-11-23)
Mesto rođenja Beograd
Kraljevina Srbija
Datum smrti 15. mart 1942. (dob: 34)
Mesto smrti Beograd
Kraljevina Jugoslavija
Profesija advokat
Članica KPJ od 1923.
Učešće u ratovima Narodnooslobodilačka borba

Olga Alkalaj (19071942), jugoslavenski advokat, aktivistica predratnog ženskog pokreta i učesnica pokreta otpora u Drugom svetskom ratu.

Biografija[uredi - уреди | uredi izvor]

Rođena je 23. novembra 1907. godine u Beogradu. Još kao učenica gimnazije pristupila je omladinskom reolucionarnom pokretu i postala članica Saveza komunističke omladine Jugoslavije (SKOJ). Kao studentkinja Pravnog fakulteta u Beogradu, bila je aktivna u studentskom revolucionarnom pokretu i 1923. godine je primljena u članstvo Komunističke partije Jugoslavije (KPJ).

Bila je jedna od najaktivnijih žena, članova KPJ, u Ženskom pokretu u Beogradu. Od 1938. godine je bila član Komisije za rad sa ženama pri Pokrajinskom komitetu KPJ za Srbiju. Takođe, po nalogu Partije, radila je i u redakciji lista „Žena danas“. Pred početak Drugog svetskog rata, bila je sekretar partijske organizacije Petog rejona u Beogradu. Kao advokat branila je komuniste na sudu.

Posle okupacije Kraljevine Jugoslavije i početka progona Jevreja, 1941. godine, nasatvila je da živi u okupiranom Beogradu pod lažnim indentitetom kao Sofija Aleksić, kućna pomoćnica kod Zorice Veljković. Nastavila je i sa partijskim radom i učestvovala u pripremama za organizovanje ustanka. Bila je učesnica u organizovanju spasavanja Aleksandra Rankovića, člana Centralnog komiteta KPJ, iz zatvorske bolnice u Vidinskoj ulici u Beogradu, jula 1941. godine.

Septembra 1941. godine imenovana je za člana privremenog Mesnog komiteta KPJ u Beogradu. Prilikom jedne partijske provale, novembra 1941. godine, bila je uhapšena od starne Gestapoa. Najpre se nalazila u logoru na Banjici, gde je bila podvrgnuta strašnim mučenjima u nameri da oda druge članove organizacije. Pošto ništa nije priznala, prebačena je u sabrini logor za Jevreje na Sajmištu. Zbog teških povreda, koje je zadobila prilikom saslušavanja na Banjici, morala je biti prebačena u Jevrejsku bolnicu.

Partijska organizacija u Beogradu, organizovala je njeno bekstvo, ali ona nije htela da pobegne jer se plašila da svojim begom dovede u smrtnu opasnost ostale bolesnike, koji bi mogli stradati kao taoci. Po nalogu Gestapoa odvedena je iz bolnice 15. marta 1942. godine i u kamionu (zvanom „dušegupka“), zajeno da grupom drugih Jevreja, na putu do Jajinaca ugušena otrovnim gasom.

Jedna ulica u beogradskom naselju Konjarnik nosi njeno ime.

Literatura[uredi - уреди | uredi izvor]

Partizanska spomenica 1941. Segment isključivo posvećen Narodnooslobodilačkoj borbi.
  • Žene Srbije u NOB. „Nolit“ Beograd, 1975. godina.
  • Dr Jaša Romano „Jevreji Jugoslavije 1941-1945. Žrtve genocida i učesnici Narodnooslobodilačkog rata“. Beograd 1980. godina.
  • Radivoje Davidović, "Od Daviča do Čelebonovića - ulice beogradskih Jevreja", Čigoja štampa, Beograd, 2010.