Firmilijan Dražić

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu
Dimitrije "Firmilijan" Dražić
arhiepiskop
Firmilijan, Metropolitan of Skopje.jpg
Crkva Srpska pravoslavna crkva
Dijeceza Skopska eparhija
Ustoličen 1899
Stolovanje završilo 1903
Osobni detalji
Rođenje 20. august 1852.
Šabac, Kneževina Srbija
Smrt 7. decembar 1903. (dob: 51)
Beograd, Kraljevina Srbija

Dimitrije "Firmilijan" Dražić (20. avgust 18527. decembar 1903) bio je skopski vladika od 1902. do 1903.[1] Prvi je Srbin na čelu Skopske eparhije nakon ukidanja Pećke patrijaršije.

Jedan od najučenijih sveštenika[uredi - уреди | uredi izvor]

Rođen je u Šapcu 20. avgusta 1852. kao Dimitrije Dražić. U Šapcu je završio gimnaziju i četiri godine je bio trgovac.[2] Zamonašio se 1869.[2] Bogosloviju je pohađao u Beogradu.[2] Teologiju je studirao prvo na ostrvu Halki u Mramornom moru, a onda u Atini.[1] Filozofiju je studirao u Pragu.[1] Od 1876. do 1878. administrirao je Vranjskom eparhijom.[2] Tokom 1880. izabran je za profesora beogradske bogoslovije.[2] Smatrali su ga jednim od najučenijih i najaktivnijih predstavnika crkve.[2]

Rektor bogoslovije[uredi - уреди | uredi izvor]

Tokom 1883. nudili su mu tada upražnjen položaj mitropolita Srbije, ali Firmilijan je odbio tu čast.[1] Nakon toga postao je arhimandrit.[2] Bio je učitelj kraljevića Aleksandra Obrenovića.[1] [2] Kada je izabran za rektora beogradske bogoslovije osnovao je fond siromašnih bogoslova i kao novinu uveo javna predavanja.[2] Jedno vreme uređivao je Vesnik Srpske Crkve. Jedan je od osnivača Društva Sveti Sava tokom 1886. godine. Otišao je u Čikago 1891. na poziv američkih Srba i tu je jedno kraće vreme bio njihov paroh.[2]

Borba za Skopsku eparhiju i izbor za mitropolita[uredi - уреди | uredi izvor]

Nakon Amerike otišao je u Carigrad da odatle pomogne srpskoj crkvi. Bilo je to teško vreme za srpsku pravoslavnu crkvu unutar Osmanskoga carstva, jer su Carigradska patrijaršija i Bugarska egzarhija imale zvanične dozvole turskih vlasti za nesmetan rad, a srpska crkva je morala da radi ilegalno ili u okvirima Carigradske patrijaršije. Bugarski egzarhat je nastojao da spreči funkcionisanje Srpske pravoslavne crkve u delu Stare Srbije koji uglavnom obuhvata današnju Makedoniju. Rad Egzarhata bio je najpre usmeren na preotimanje patrijaršijskih crkava i proterivanje njihovih sveštenika, a zatim i na sve one koji su se opirali bugarizaciji. Na udaru su se ubrzo našli i srpski sveštenici, učitelji i narodni prvaci. Srpska crkva je imala pravo da djeluje samo u okviru Carigradske patrijaršije, koja je bila pod grčkom kontrolom. U Carigradu je Firmilijan blisko sarađivao sa Stojanom Novakovićem. Izabran je 1897. za administratora Skopske eparhije, a 1899. za mitropolita Skopske eparhije.[2] Nakon ukidanja Pećke patrijaršije bio je prvi Srbin, koji je dobio taj položaj.[2] Međutim zbog velikih otpora rukopoložen je tek 1902.[2] Posle Ilindanskog ustanka u Makedoniji kao srpski skopski vladika napisao je srpskom konzulatu u Skoplju, na 12 avgusta 1903 g. sledeće: „U turskoj carevini sve su narodnosti podeljene na: 1. Muslimane, 2. Grke i 3. Bugare, a nema Srba nigde, i ako su ove zemlje Turci uzeli samo od Srba, koji su u njima živeli i imali svoju carevinu, a danas … kao da ih nikada nije bilo!”

Izvori[uredi - уреди | uredi izvor]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Sava, episkop šumadijski, Srpski jerarsi od devetog do dvadesetog veka, Evrp Beograd (1996), str 498
  2. 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 2,11 2,12 Narodna enciklopedija srpsko-hrvatsko-slovenačka, Beograd 1929, knjiga 1, 560