Robert Lefkowitz

Izvor: Wikipedia
Robert Joseph Lefkowitz
Lefkowitz3.jpg
Robert Lefkowitz
Rođenje 15. april 1943. (1943-04-15) (dob: 71)
New York City, New York, USA
Državljanstvo SAD
Polje Receptorska biologija
Biohemija
Institucija Duke University
Howard Hughes Medical Institute
Alma mater Columbia University
Poznat po G protein spregnuti receptori
beta-arestini
Istaknute nagrade National Medal of Science (2007)
Nobelova nagrada za hemiju (2012)

Robert Joseph Lefkowitz (rođen 15. apr./trav. 1943.) američki je lekar i naučnik najpoznatiji po svom radu sa G protein spregnutim receptorima, za koji je sa Brianom Kobilkom 2012. dobio Nobelovu nagradu za hemiju.

Biografija[uredi - уреди]

Lefkovic je rođen 1941. u gradu Njujorku od jevrejskih[1] roditelja Maksa i Roze Lefkovic. Njihove familije su u SAD došle iz Poljske krajem 19. veka[2].

Srednju školu je završio u Bronxu. Diplomirao je na Columbia College-u istoimenog univerziteta 1962., titulu doktora medicine (M. D.) je stekao 1966. na Koledžu lekara i hirurga istog univerziteta. Nakon godinu dana kao internista u toj kući, bio je 1968-70 klinički i istraživački saradnik na Nacionalnom institutu zdravlja, od 1970. do '73 je u Masačusetskoj generalnoj bolnici (povezanoj sa Univerzitetom Harvard), gde je dovršio medicinski staž, istraživanje i kliničku obuku u kardiovaskularnim oboljenjima.

Istraživački rad[uredi - уреди]

Nakon medicinskog rada imenovan je 1973. za vanrednog profesora medicine i pomoćnog profesora (Assistant Professor) biohemije na Medicinskom centru Univerziteta Djuk; kasnije će biti unapređen u redovnog profesora[3].

Lefkovic proučava receptorsku biologiju i transdukciju signala i najpoznatiji je po detaljnim karakterizacijama sekvence, strukture i funkcije β-adrenergičkih i srodnih receptora i po otkriću i karakterizaciji dve porodice proteina koji ih regulišu, G protein spregnutih receptora i β-arestina.

Lefkovic je ostvario značajan doprinos polovinom 1980-tih kada je sa kolegama klonirao gene, prvo za β-adrenergički receptor a ubrzo zatim za ukupno osam takvih receptora (za adrenalin i noradrenalin). Ovo je dovelo ključnom otkriću da svi GPSR-ovi (koji obuhvataju β-adrenergički receptor) imaju vrlo sličnu molekularnu strukturu. Ova struktura je definisana sekvencom amino kiselina koja je sedam puta isprepletana preko plazmene membrane. Danas znamo da ovoj istoj familiji pripada oko 1.000 receptora. To je značajno jer svi oni koriste iste osnovne mehanizme, pa farmaceuti sada znaju kako efektivno ciljati ovu najveću receptorsku familiju u ljudskom telu. Danas je čak 30 do 50% svih prepisanih lekova kreirano da odgovara kao "ključ bravi" Lefkovicovih receptora - to su lekovi od antihistaminika i lekova za čireve od beta blokatora koji olakšavaju hipertenziju, anginu i koronarne bolesti[4]. Prema Thomson-ISI, Lefkovic se nalazi među najčešće citiranim istraživačima na polju biologije, biohemije, farmakologije, toksikologije i kliničke medicine[5].

Reference[uredi - уреди]

  1. "Jewish ancestry of Robert J. Lefkowitz". TheJewishMiracle.wordpress.com. http://thejewishmiracle.wordpress.com/2012/10/10/second-jewish-nobel-laureate-of-2012/. 
  2. "Introduction of Robert J. Lefkowitz". Jci.org. https://www.jci.org/articles/view/60816. pristupljeno 2012-10-12. 
  3. "HHMI Scientist Bio: Robert J. Lefkowitz, MD", HHMI Investigators Biography.
  4. "Pioneers of cell receptor research share America's top prize in medicine", Albany Medical Center Website.
  5. "Highly Cited Research - Research Analytics - Thomson Reuters". Hcr3.webofknowledge.com. 2011-12-31. http://hcr3.webofknowledge.com/author.cgi?id=16. pristupljeno 2012-10-12. 

Vanjske veze[uredi - уреди]