Greta Garbo

Izvor: Wikipedia

Greta Garbo
fotografija Arnolda Gentha iz 1925.
Ime po rođenju	Greta Lovisa Gustafsson
Rođenje	18.9. 1905. Stockholm
Smrt	15.4. 1990. New York City
Nagrada Oscar
Počasni Oscar za životno djelo 1955.

Greta Garbo (Greta Garbo (pravim imenom Greta Lovisa (ili Luisa) Gustafson), Stokholm, 18. septembar 1905. – Njujork, 16. april 1990.) bila je američka glumica švedskog porekla. Cenjena je kao jedna od najznačajnijih glumica u istoriji filma, kao i jedna od najtajanstvenijih zvezda Hollywood. Nominovana je više puta za Oscara, a 1955. godine uručen joj je Počasni Oscar za "nezaboravni nastup na ekranu"^[1]. Garbo je uvrštena u listu najvećih glumica, koju je sačinio Američki filmski institut (na listi zauzima 5. mesto)^[2].

Sadržaj/Садржај 1 Biografija 2 Filmografija 3 Vanjski linkovi 4 Reference

[uredi - уреди] Biografija

Isprva prodavačica, na igranom filmu debituje kao statista u Lutajućem vitezu 1921, potom studira glumu u Stokholmu i snima nekoliko kratkometražnih nemih filmova. Nakon dve zapažene uloge - romantične junakinje u Priči Geste Berlinga Morica Stilera (u Švedskoj) te prostitutke u Ulici bez radosti Georga Vilhelma Pabsta (u Nemačkoj), 1926. godine odlazi u Holivud i tumači uloge fatalnih žena u filmovima Put i đavo Klarensa Brauna (1927), Ljubav Edmunda Guldinga (1927), Božanstvena žena Viktora Šestrema (1928) ili Tajanstvena dama Freda Nibloa (1928).

Uspešno se prilagodivši zahtevima zvučnih filmova realističnijom ulogom lučke prostitutke u Ani Kristi Klarensa Brauna (1930) dokazuje svoj raskošan talenat tako da početkom tridesetih godina, kao jedna od prvih evropskih glumica, postaje vrhunska holivudska zvezda. Izuzetno lepa, visoka i vitka, lica koje odaje bogat unutrašnji život i odsutnost svake površnosti, bila je predodređena za romantične uloge tajanstvenih i nedostižnih fatalnih žena. Status vrhunske zvezde potvrđuje nizom pamtljivih uloga u prestižnim, uglavnom kostimiranim melodramama kosmopolitske atmosfere kao što su Grand hotel Edmunda Guldinga (1932), Kraljica Kristina Rubena Mamulijana (1933), Ana Karenjina Klarensa Brauna (1935), Dama s kamelijama Džordža Kjukora (1936) i Marija Valevska Klarensa Brauna (1937). Izuzetno fotogenična, vrlo sugestivna u krupnim planovima, u tim je filmovima majstorski razradila prepoznatljiv glumački stil zasnovan na spoju suzdržanosti i artificijelnosti kojim je dočarala bogat, složen i kontradiktoran emocionalni život likova privlačnih, ali muškarcima nedostižnih žena. Širinu glumačkog talenta i osećaj za filmski ritam (vidljiv u elegantnim gestama i pokretima u melodramama) pokazala je parodično-romantičnom ulogom u Ninočki Ernsta Lubiča 1939. godine (film je reklamiran sloganom "Garbo Laughs!" odnosno "Garbo se smeje!"), kojom je postigla svetski uspeh i koja joj je donela nominaciju za tri Oskara te, pokušavši se prilagoditi populističkom tipu uloga, kao junakinja skrubol-komedije u Ženi sa dva lica Džordža Kjukora (1941).

U skladu s ulogama bio je i njen privatni život. Prema holivudskim merilima bila je nekomunikativna i tajanstvena što joj je donelo nadimke „švedska sfinga“ i „misteriozna strankinja“. Njene ljubavne veze su uglavnom bile predmet nagađanja.

Godine 1954. nagrađena je specijalnim Oskarom za doprinos filmskoj umetnosti koji, međutim, nije lično primila.

Nakon neuspeha filma Žena s dva lica Greta Garbo se 1941. zauvek povlači sa filma da bi zatim doslednim izbegavanjem pojavljivanja u javnosti doprinela stvaranju svojevrsnog mita o sebi kao jednoj od najistaknutijih i najtrajnijih ženskih filmskih ikona.

[uredi - уреди] Filmografija