Slavko Simić
Za ostale upotrebe, pogledajte Slavko Simić (razvrstavanje).
| Slavko Simić | |
|---|---|
| Datum rođenja | 21. jul 1924. |
| Mesto rođenja | Novi Bečej (.svg){kind=small} Kraljevina SHS) |
| Datum smrti | 20. novembar 2007. (83 godine) |
| Mesto smrti | Beograd (Republika Srbija  ) |
| Zanimanje | Filmski glumac |
| IMDb veza | |
Slavko Simić (Novi Bečej, 21. jul 1924 – Beograd, 20. novembar 2007) je bio srpski glumac.
Njegov mlađi brat je takođe glumac Nikola Simić.
Debitovao je 1953. godine na sceni novosadskog SNP-a, kada je njegov umetnički potencijal prepoznao Velibor Gligorić, tadašnji upranik JDP-a koji je voleo da kaže da je Simić njegov izum.
U svojoj matičnoj kući JDP-u Simić je decenijama, sve do penzije, afirmisao dramsku umetnost i umetničko stvaralaštvo. Pored glume pisao je o velikim glumačkim likovima Dobrice Milutinovića i Zorici Šumadinac, objavio je svoje razgorove sa Ivom Andrićem i predstavio portret šest upravnika JDP-a.
Bio je predsednik Saveza dramskih umetnika Srbije u periodu od 1968. do 1973. Dobio je Vukovu nagradu, u isto vreme kada je njegov mlađi brat, glumac Nikola Simić, nagrađen „Ćuranom“. Dobitnik je niza nagrada, među kojima su i Vukova nagrada (2005.), Zlatna kolajna na Prvom Festivalu monodrame i pantomime (1975), „Ćuran“ za najbolju ulogu na Danima komedije u Svetozarevu (Jagodini, 1974.), Zlatni lovor vijenac na sarajevskom MESS-u (1964).
Slavko se bavio i publicistikom i ostavio vredne zapise o Dobrici Milutinoviću (Dobrica Milutinović - kazivanja i sećanja) i o upravnicima JDP u Ninovom feljtonu u nastavcima Moji upravnici.
Na filmu je debitovao 1947. godine u filmu Živjeće ovaj narod.
Umro je od raka u 83. godini života.
- Slavko Simić na sajtu IMDb
- Slavko Simić odlazak velikana („Balkanmedia“ 23. novembar 2007) Arhivirano 2020-09-24 na Wayback Machine-u
