Sklavinija

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
Jump to navigation Jump to search
Sklavinije na teritoriji Bizantijskog carstva

Sklavinije (gr. Σκλαβηνίαι, Slovenije) je vizantijski naziv za teritorije naseljene Južnim Slovenima na području Vizantijskog carstva. Bile su zasebne političke jedinice, verovatno predvođene knezovima (arhontima).

U jednom vizantijskom izvoru spomenut je knez (eksarhont) jedne Sklavinije, koji je 836-37. digao veliki ustanak u oblasti Soluna. Drugi izvor navodi da car Konstantin V Kopronim 758-59. "porobi Sklavinije po Makedoniji, a ostale prisili da priznaju njegovu vrhovnu vlast." Sloveni pod bugarskom vlašću nisu imali Sklavinije.

Spis De administrando imperio (O upravljanju carstvom), koji se pripisuje caru Konstantinu VII Porfirogenitu, navodi Sklavinije Srbiju (u čijem je sastavu Bosna), Hrvatsku, Travuniju, Zahumlje, Paganiju i Duklju, kao i druge pod vlašću Rusa. Po tom izvoru, Sklavinije su podeljene na županije (ζουπανίας) kojima vladaju župani (ζουπάνος).

Jedan jermenski izvor iz VII. veka spominje da na teritoriji evropske Vizantije žive 25 naroda pod imenom "Sloveni".

Od VII. do IX. veka Sklavinije se postepeno utapaju u upravne strukture Franačkog (krajine) i Vizantijskog carstva (teme) i u prostranije organizacije samih Južnih Slovena. U pisanim izvorima poslednji put se spominju sredinom IX. veka.

Organizacija sklavinija[uredi - уреди | uredi izvor]

Proces relativnog osamostaljivanja lokalnih zajednica, na Balkanu je počeo u vrijeme kraha romejske (vizantijske) vlasti. Razlog je česta izloženost žestokim i opasnim napadima i nemogućnost centralne vlasti u Carigradu da organizuje odbranu. Poznat je slučaj grada i lokalne jedinice Azima na tračko-ilirskoj granici koji se uspješno odupro najezdi Atilinih Huna bez pomoći romejske vlasti.[1]

Period I Avarskog kaganata[uredi - уреди | uredi izvor]

Krajem VI vijeka Avari šire prostor svog kaganata i na Balkansko poluostrvo i stvaraju svoju, avarsku političku organizacija. Na širokom prostoru od Istre do Bugarske organizirale su se teritorijalne cjeline koje su u suštini bile zatečene kasnoantičke upravno-admimistrativne i teritorijalne organizacije iz rimskog, gotskog i romejskog (bizantskog) vremena. Ovakve jedinice, u isto vrijeme su i političke jezgre.

Upravni sloj čine Avari a djelimično i Slaveni. U manjim takvim cjelinama na čelu bili su župani, a u onim najvažnijim i vjerojatno većim banovi. Nazivi ban/bajan-banat-banovina, kagan, župan-županija su ostali iz avarskog jezika. ).[2]

Period II Avarskog kaganata[uredi - уреди | uredi izvor]

Nakon urušavanja I Avarskog kaganata i povlačenja Avara sa Balkana, ove jedinice se potpuno osamostaljuju, jačajuči svoju političku individualnost, što je vodilo oblikovanju zasebnih autohtonih narodnosnih jedinica, posebno nakon doseljavanja Srba i Hrvata. Stvaranje novih teritorijalnih jedinica većinom se odvijalo po većim ili manjim geografskim cjelinama (Neretljanska oblast, Konavli, Travunija, Usora,...). Njihov sadržaj se zasnivao na simbiozi starosjedilačkog (romaniziranog ili poluromaniziranog) i slavenskog stanovništva koje sada predstavlja jedini vladajući sloj. Simbioza se kretala u pravcu slavenizacije.[1]

Literatura[uredi - уреди | uredi izvor]

Reference[uredi - уреди | uredi izvor]

Spoljašnje veze[uredi - уреди | uredi izvor]