Nagrada Isidora Sekulić

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu

Nagrada „Isidora Sekulić“ je srpska nagrada koju dodeljuje beogradska opština Savski venac. Nagrada se sastoji od plakete, povelje i novčanog iznosa. Isidora Sekulić je živela i stvarala na teritoriji ove opštine tako da je to neposredni povod za ime ove nagrade. Predsednica Skupštine Fonda Isidora Sekulić je bio književnica Vida Ognjenović od 2006. do 2008. godine. Nagrada „Isidora Sekulić“ dodeljuje se svakog juna od 1968. godine za najbolju knjigu objavljenu prethodne godine i ima veliki značaj u srpskoj književnosti. Laureatu za 2004. godinu pripala je i novčana nagrada od 90.000 dinara[1], a laureatu za 2008. godinu to je bio iznos od tri hiljade evra u dinarskoj protivvrednosti.[2]

Dobitnici[uredi - уреди | uredi izvor]

Godina Pisac Delo
2018. Aleksandar Gatalica Poslednji argonaut
2017. Uglješa Šajtinac Žena iz Huareza
2016. Labud Dragić Kukavičja pilad
2015. Svetislav Basara Anđeo atentata: tabloid
2014. David Albahari Životinjsko carstvo
2013. Sonja Veselinović Krosfejd
2012. Žaneta Đukić-Perišić Pisac i priča – Stvaralačka biografija Ive Andrića
2011. Slobodan Vladušić Crnjanski, megalopolis
2010. Vladan Matijević Vrlo malo svetlosti
2009. Đorđe Milosavljević Đavo i mala gospođa
2008. Vladislav Bajac Hamam Balkanija
2007. Mirjana Bjelogrlić-Nikolov Priče za dosadno popodne
2006. Zoran Živković Most
2005. Ratomir Damjanović Džonijev solo
2004. Ivana Hadži-Popović Zamka
2003. Vladeta Jerotić Putovanja, zapisi, sećanja
2002. Boris Miljković Čaj na Zameleku
2001. Milovan Stanković Sve o porodici Fuler
2000. Mirjana Novaković Strah i njegov sluga
1999. Zoran Bognar Novi čovek
1998. Marica Josimčević Put kože
1997. Ratko Adamović Besmrtni Kaleb
1996. Srba Mitrović Snimci za panoramu
1995. Milan Orlić Iz polarne noći
1994. Đorđe Trifunović za celokupno delo o staroj srpskoj književnosti
1993. Dobroslav Smiljanić Vilin kamen
1992. Petar Pijanović Proza Danila Kiša
1991. Miroslav Maksimović 55 soneta o životnim radostima i teškoćama
1990. Novica Petković Ogledi iz srpske poetike
1989. Dušan Ivanić Modeli književnoga govora : iz istorije i poetike srpske književnosti
1988. Jovan Radulović Dalje od oltara
1987. Ljubiša Jeremić Tragički vidovi starijeg srpskog romana : od Jakova Ignjatovića do Svetolika Rankovića
1986. Hatidža Dizdarević-Krnjević Lirski istočnici: iz istorije i poetike lirske narodne poezije
1985. Danko Popović Knjiga o Milutinu
1984. Rajko Petrov Nogo Zimomora
1983. Slobodan Zubanović Domaći duh
1982. Lazar Trifunović Od impresionizma do enformela
1981. Slobodan Rakitić Žudnja za jugom
1981. Nikola Milošević odbio da primi nagradu
1980. Radoslav Bratić Sumnja u biografiju
1979. Milovan Danojlić Zmijin svlak
1978. nije dodjeljena
1977. nije dodjeljena
1976. Tanja Kragujević Mitsko u Nastasijevićevom delu
1976. Dragomir Brajković Krvava svadba u Brzavi
1976. Mirjana Pavlović Zajednički imenitelj
1975. Mirko Magarašević Senke besmrtnosti
1975. Milenko Vučetić Glasovi
1975. Milan Komnenić Eros i znak
1974. Đuro Damjanović Magla u rukama
1974. Ibrahim Hadžić Oformiti jedinstvenu životinju
1974. Čedomir Mirković Eseji i kritike
1973. Milorad Blečić Kako se rađala jugoslovenska revolucionarna poezia
1973. Miodrag Stanisavljević Knjiga senki
1973. Mitko Madžunkov Ubij govorljivog psa
1972. Marko Nedić Magija poetske proze. Studija o Rastku Petroviću
1972. Miladin Ćulafić Nešto
1971. Svetozar Vlajković Neko drugo leto
1971. Radomir Andrić Šumska crkva
1971. Aleksandar Petrov Poezija Crnjanskog i srpsko pesništvo
1970. Božidar Milidragović Umetnik Zolt
1970. Branislav Petrović O prokleta da si ulico Rige od Fere
1970. Srba Ignjatović Salomina činija
1969. Miroslav Josić Višnjić Lepa Jelena
1969. Vito Marković Pakao
1969. Bogdan A. Popović Eseji i kritike
1968. Jovan Hristić Oblici moderne književnosti
1968. Vidosav Stevanović Refuz mrtvak
1967. Ljubomir Simović Šlemovi
1967. Svetlana Velmar Janković Savremenici
1967. Živojin Pavlović Dve večeri u jesen

Reference[uredi - уреди | uredi izvor]

Vanjske veze[uredi - уреди | uredi izvor]