Bragança
Bragança | |
|---|---|
 | |
| Koordinate: 41°48′N 6°45′W / 41.800°N 6.750°W | |
| Država |  Portugal |
| Distrikt | Bragança |
| Regija | Sjeverni Portugal |
| Vlast | |
| - Presidente | Rosa Cristina Gonçalves |
| Površina | |
| - Ukupna | 1,174 km²[1] |
| Stanovništvo (2021.) | |
| - Grad | 34,582[1] |
| - Gustoća | 29,47 stan/km²[1] |
| Vremenska zona | UTC+0 (UTC) |
| Poštanski broj | 5300[1] |
| Pozivni broj | 273[1] |
| Karta | |
  Bragança Pozicija Bragançe u Portugalu | |
Bragança je grad i općina od 34,582 stanovnika[1] na sjeveroistoku Portugala u Distriktu Bragança u kom je administrativni centar.
Bragança se nalazi pored španjolske granice, prostire se duž Rijeke Sabor, udaljena 170 km sjeveroistočno od Porta.[2]
.jpg)
Bragança je izrasla iz keltskog naselja Brigantia, koje se za rimskih vremena zvalo Juliobriga.
Od srednjeg vijeka je feud grofova od Bragançe, koji su 1187. podigli zamak, koji postoji i danas.[2]
Za vladavine Afonsa V (1438.-1481.), grofovija je uzdignuta u rang vojvodstva. Od 8 vojvode Joãa grad je poznat kao sjedište Dinastije Bragança koja je vladala Kraljevinom Portugal od 1640. do 1910. i Brazilskim Carstvom od 1822. do 1889.[2]
Kćer Joãa IV Catherine udala se 1662. za Engleskog kralja Charlesa II [3]
Bragança je od 15. vijeka historijske Provincije Trás-os-Montes, a od 1770. sjedište vlastite biskupije.
Najveće znamenitosti u gradu su Domus Municipalis iz 12. vijeka (najstarija i najveća gradska vijećnica u Portugalu), renesansna katedrala i bedemi oko grada sa 18 tornjeva. Nekadašnje palače Dinastije Bragança su državno vlasništvo, o njima brine fondacija Casa de Bragança. U jednoj od njih - Vili Viçosa iz 16. vijeka, danas se nalazi muzej sa bibliotekom posvećen toj dinastiji.[2]
Bragança je danas trgovački centar ratarsko-stočarskog kraja, poznatog po vinu, maslinovom ulju, žitaricama i stoci. Pored tog ima i pogone tekstilne industrije.[2] U planinama oko grada iskapa se željezna ruda.
Grad je povezan sa Portom željeznicom i autoputom.[2]
- Município de Bragança Arhivirano 2024-02-17 na Wayback Machine-u (pt)