Vojislav Jovanović

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
(Preusmjereno sa Vojislav Jovanović Marambo)
Idi na navigaciju Idi na pretragu
Vojislav Jovanović Marambo
Biografske informacije
Rođenje 24. septembar 1884
Beograd, Kraljevina Srbija
Smrt 20. jul 1968. (dob: 83)
Beograd, SFRJ danas Srbija
Pseudonim Marambo
Obrazovanje
Zanimanje pisac, diplomat, prevodilac
Opus
Književne vrste drama, publicistika

Vojislav (Marambo) Jovanović (Beograd, 24. septembar 1884 — Beograd, 20. jul 1968), srpski diplomata i naučni radnik. Bio je istoričar književnosti i to sa posebnim naglaskom na proučavanju narodnih umotvorina, zatim prevodilac, publicista, bibliograf, dramski pisac-satiričar, arhivista, diplomata, i nadasve strastveni kolekcionar knjiga i bibliofil.

Biografija[uredi - уреди | uredi izvor]

Vojislav Jovanović je završio gimnaziju u Beogradu 1903. Studirao je književnost u Lozani, Ženevi i Londonu, a doktorirao je u Grenoblu 1911. Godine 1912. izabran je za docenta Beogradskog univerziteta za uporednu književnost. Tokom Prvog svetskog rata bio je član ratnog Presbiroa srpske Vrhovne komande i šef Presbiroa srpske vlade u Londonu i Vašingtonu. Za vanrednog profesora izabran 1919. Univerzitetsku karijeru napustio je godinu dana kasnije. Uređivao je Srpski književni glasnik 1920-1921. Godine 1924. postavljen je za načelnika istorijskog odeljenja Ministarstva inostranih dela i na tom je poslu, s kraćim prekidima, ostao do 1950. Od 1950-1962. radi u Srpskoj akademiji nauka kao naučni savetnik i naučni saradnik. Umro je u Beogradu 1968.

Književni rad[uredi - уреди | uredi izvor]

Književni rad započinje 1903. godine saradnjom u Malom žurnalugde pod pseudonimom Marambo objavljuje između ostalog i pozorišne kritike. Prvu dramu pod naslovom Tako reče Zaratustra napisao je te iste godine i poslao na anonimni konkurs Matice srpske. Prema podacima koje daje sam Jovanović 1914. uz knjigu drama pod zajedničkim naslovom Karijera ostali pozorišni komadi nastali su sledećim redom: Naš zet 1905, Naši očevi 1905-1906, Naši sinovi 1906, Karijera 1907. Naši sinovi i Naši očevi dobili su drugu nagradu na konkursu Narodnog pozorišta 1906.

Jedan deo Jovanovićevog tematski vrlo raznorodnog naučnog rada vezan je za proučavanje naše narodne književnosti. Najveći doprinos u toj oblasti predstavlja njegova doktorska disertacija „Gusle“ Prospera Merimea, u kojoj je, služeći se obimnom dokumentacijom, rešio pitanje postanka i izvora ove poznate književne mistifikacije i tako prikazao i ulogu naše narodne poezije u evropskom romantizmu. Ovome treba dodati i čuvene antologije: Srpske narodne pesme (1922) i Srpske narodne pripovetke (1925).

Jovanovićevo interesovanje za političku istoriju dalo je takođe dragocene rezultate: uredio je zbirku dokumenata o pitanjima granice s Albanijom, o Rapalskom ugovoru, o Londonskom paktu i knjigu o jugoslovenskim arhivima iz drugog svetskog rata. U tom poslu posebno važno mesto zauzima Engleska bibliografija o istočnom pitanju u Evropi.

Prevodio je Voltera i Ibzena.

Bibliografija[uredi - уреди | uredi izvor]

  • Naši sinovi, komad u četiri čina, sa epilogom, Mostar, 1907. Štamparsko umjetnički zavod Pahera i Kisića. Kol. Mala biblioteka, knj. -{XXVIII}-, sv. 139/140.
  • Karijera (Karijera, komedija u tri čina; Naš zet, komad u jednom činu; Naši očevi, komedija u tri čina), Beograd, Izdavačka knjižarnica Gece Kona, 1914.
  • Naši sinovi, u knjizi Stariji dramski pisci (priredio Stanislav Bajić), Srpska književnost u sto knjiga, Novi Sad/Beograd, Matica srpska/SKZ, 1972.
  • Tako reče Zaratustra, drama u tri čina (pronašao i za štampu priredio Vaso Milinčević), Književna istorija, 1974, -{VI}-, 24, str. 703-739.

Spoljašnje veze[uredi - уреди | uredi izvor]