Vlatko Vuković

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu
Vlatko Vuković Kosača
Datum smrti 1392.
Titula gospodar Huma
Period ?–1392
Prethodnik Vuk Kosača
Naslednik Sandalj Hranić
Poreklo
Dinastija Kosače
Otac Vuk Kosača
Porodica

Vlatko Vuković Kosača (? - 1392) bio je velmoža iz roda Kosače, gospodar Huma i jedan od najboljih vojskovođa kralja Tvrtka I.

U vreme osmanlijskog prodora na Balkan, potukao je Osmanlije u bici kod Bileće 1388. godine i u bici na Kosovu polju 1389. godine.

Život[uredi - уреди | uredi izvor]

Boj na Kosovu, ruska minijatura iz 16. veka.

Vlatko je bio sin Vuka Kosače (umro 1359), velmože cara Dušana. Kao vojvoda spominje se prvi put 1378. u povelji bosanskog kralja Tvrtka I. Kotromanića Dubrovniku. Imao je brata Hranu Vukovića.

Godine 1382. zastupao je kralja u pregovorima s Dubrovnikom zbog problema sa otvaranjem solana i prodaje soli u Novom u Dračevici, te ponovno 1388. u pregovorima s dalmatinskim gradovima.

1388. godine potukao Osmanlije u bici kod Bileće, što je bila prva pobeda nad Turcima koji su upadali u Kraljevinu Bosnu.

Kosovska bitka[uredi - уреди | uredi izvor]

Glavni članak: Kosovska bitka

1389. godine Vlatko Vuković je bio jedan od zapovednika u bici na Kosovu polju. Našao se na čelu vojske koju je kraljevina Bosna poslala u pomoć srpskoj vojsci na Kosovu. Prema turskom piscu Nešriju, na Kosovu polju je knez Lazar Hrebeljanović zapovedao centrom vojske, dok je vojvoda Vlatko Vuković vodio levo krilo, a desnim je komandovao Vuk Branković. Vukov deo vojske se sastojao od oklopnika koji su u samom početku bitke odmah razbili levu tursku stranu, koju je vodio Jakub.

O samom toku borbe zna se sigurno, da su Srbi iz početka napredovali i da su potisli odeljenje sultanova sina Jakuba. Vlatko Vuković sa Bosancima imao je toliko uspeha, da je svom kralju Tvrtku, u dva maha, slao vesti o hrišćanskoj pobedi.[1]

Nakon sultanove smrti turski centar je preuzeo Bajazit, zbog čega srpska sredina nije izdržala turski pritisak. Tada Turci hvataju i ubijaju kneza Lazara.[2]

Sa Kosovskog boja, vojvoda Vlatko se vratio i izvestio o kršćanskoj pobedi.[3] Bosanski kralj čak je i nekoliko nedelja kasnije, javljao prijateljima o pobedi hrišćana i primao čestitke.[4]

Poslednje godine i smrt[uredi - уреди | uredi izvor]

Nekropola Boljuni, gde se nalazi grob Vlatka Vukovića.

Posjede je proširio na područje Travunije, Huma i Konavala 1391. Sa knezom Pavlom Radinovićem držao je zajednički carinu u Ledenicama. Bio je oženjen, ali nije imao muških potomaka. Umro je 1392. godine. Nasledio ga je njegov bratanac Sandalj Hranić, kojem je ostavio znatno proširenu baštinu.

Na groblju blizu današnjeg sela Boljuni, nedaleko od Stoca u Hercegovini nalazi se krst sa natpisom datiran u kraj XV veka, na kojem je isklesano:

Wikiquote „Ase leži dobri čoek Vlatko Vuković. Vojvoda Vlatko je prvi pobijedio Turke kod Bileće 27. avgusta 1388.[5]
()

Izvori[uredi - уреди | uredi izvor]

Izvori[uredi - уреди | uredi izvor]

Vanjske veze[uredi - уреди | uredi izvor]