Uralski jezici

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije

Uralski jezici su jezička porodica tridesetak jezika kojima govori oko 25 miliona ljudi. Ovi jezici su rasprostranjeni u severnoj Evroaziji od Skandinavije preko Urala do poluostrva Tajmir. Uralskim jezicima pripada i mađarski jezik u srednjoj Evropi.

Geografska rasprostranjenost uralskih jezika (fino-permski (plavo), ugarski (zeleno) i samojedski (žuto))

Morfološki, ovi jezici su aglutinativni sa bogatim sistemom padeža (do 20). Druge karakteristične osobine su značajna upotreba pomoćnih glagola i samoglasnička harmonija.

Postojbina uralskih jezika (proto-uralski jezik), bila je verovatno u području centralne ili južne planine Ural. Po ovoj planini ime je dobila i cela jezička porodica. Proces razdvajanja uralskih jezika počeo je pre 6000 godina. Nauka o uralskim jezicima se zove uralistika.

Neki lingvisti smatraju da je jukagirski jezik, izolovani paleo-sibirski jezik, u srodstvu sa uralskim jezicima. Otuda se pojavljuje termin uralsko-jukagirski jezici.

Podela[uredi - уреди | uredi izvor]

Uralski jezici se dele u dve glavne grane:

Najznačajniji uralski jezici[uredi - уреди | uredi izvor]

Spoljašnje veze[uredi - уреди | uredi izvor]