Srpsko kraljevstvo

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
Kraljevina Srbija
Zastava Kraljevine Srbije u srednjem veku (nedostaje slika grba)
Zastava Grb
Kraljevina Srbija
Kraljevina Srbija 1265. godine
Geografija
Kontinent Evropa
Regija Balkansko poluostrvo
Stanovništvo Srbi
Društvo
Zvanični jezici Srpskoslovenski jezik
Religija Pravoslavlje
Vladavina
Oblik vladavine Kraljevina
Titula vladara Kralj
Vladar Stefan Prvovenčani
Stefan Radoslav
Stefan Vladislav
Stefan Uroš I
Stefan Dragutin
Stefan Uroš II Milutin
Stefan Uroš III Dečanski
Stefan Vladislav II
Stefan Dušan
Istorijsko doba srednji vek
Osnivanje 1217.
Prestanak 1346.
Status Bivša država
Događaji
4. januar 1217. Krunisanje Stefana Prvovenčanog za kralja
16. april 1346. Krunisanje Stefana Dušana za cara
Prethodnici i naslednici
Prethodile su: Nasledile su:
[[Datoteka:|22x20px|border]] Raška Srpsko carstvo [[Datoteka:|22x20px|border]]
[[Portal:Istorija Srbije]]

Kraljevina Srbija u srednjem veku (latinski: Regnum Rasciae) je termin koji se koristi u istorijskoj nauci za srpsku feudalnu državu koja se pod Stefanom Prvovenčanim (veliki župan 1196—1217, kralj 1217—1228) razvila iz Raške 1217. godine i trajala do 16. aprila 1346. godine, kada je za vladavine Stefana Dušana (kralj 1331—1346, car 1346—1355) uzdignuta na rang carevine odnosno postala Srpsko carstvo.

Istorijat[uredi - уреди | uredi izvor]

Prvi period njenog postojanja karakterišu mala proširenja i unutrašnja konsolidacija države koji su omogućili značajan prodor na jug koji je otpočeo pod Milutinom (1282—1321) i nastavio se pod Dušanom koji je udvostručio svoju državu. Tokom skoro 130. godina postojanja kraljevina Srbija je ratovala sa svim svojim susedima, ali je njeno širenje bilo gotovo isključivo okrenuto ka jugu na račun Vizantije, dok su ostali sukobi gotovo uvek bili odbrambrenog tipa.

Religija[uredi - уреди | uredi izvor]

Paralelno sa razvojem države razvila se i crkva koja je pod vođstvom Rastka Nemanjića dobila 1219. godine u Nikeji svoju autokefalnost i uzdigla se na rang arhiepiskopije, da bi neposredno pre proglašenja Carstva 1346. godine ona bila uzdignuta na rang patrijaršije pod Joanikijem II.

Privreda[uredi - уреди | uredi izvor]

Privredni razvoj se bazirao na razvoju rudarstva sredinom 13. veka i trgovačkim vezama, prvenstveno sa Dubrovačkom republikom što je Milutinu omogućilo da se po sjaju svog dvora utrkuje sa vizantijskim carevima.

Kultura[uredi - уреди | uredi izvor]

Kao i drugde u Evropi tokom srednjeg veka, jedino obeležje kulturi davalo je hrišćanstvo što je dovelo do velikog broja hagiografija u književnost, manastirskih osnivačkih povelja i tipika u oblasti pravosuđa, ali je najviši domet dostignut na polju freskoslikarstva i sakralne arhitekture. Njen razvoj je išao od raškog stila koji je otpočeo 1172. godine i čiji su najlepši predstavnici Studenica, Hilandar i Žiča, preko zlatnog veka srpskog freskoslikarstva(1175—1275) u kome se ističu živopisi Mileševe, Morače, Pećke patrijaršije i Sopoćani do vardarskog stila, koji je nastao krajem 13. veka pod uticajem Renesanse Paleologa. Freskoslikarstvo u ovom periodu je rađeno po uzoru na ono koje se u to doba radilo u Vizantiji, tako da nema one autentičnosti i originalnosti koje su karakteristične za prethodni vek, ali se ta neoriginalnost nadomešćuje u sakralnoj arhitekturi koja u to doba stvara neke od najlepših svojih predstavnika, među kojima se ističu Bogorodica Ljeviška, Kraljeva crkva u Studenici, Visoki Dečani i Gračanica koja se smatra za najlepši srpski manastir.

Arhitektura[uredi - уреди | uredi izvor]

Na polju fortifikacione arhitekture u ovom periodu nema podizanja monumentalnih tvrđava (poput Beogradske tvrđave (čije je širenje započeo Milutin) ili Smederevske tvrđave), dok profana arhitektura ostaje potpuna nepoznanica jer su njeni tragovi stradali i praktično nestali u narednim vekovima usled silnih pljački, rušenja i dejstva zuba vremena.

Kraljevi Srbije (1217—1346)[uredi - уреди | uredi izvor]

Radoslav je u jesen 1233. godine usled pobune vlastele napustio državu, a Vladislav je krunisan početkom 1234. godine.

U procesu raspadanja srpskog carstva Vukašinu Mrnjavčeviću je car Stefan Uroš V (1355—1371) dodelio titulu kralja, tako da se njegova država može smatrati nekom vrstom -{De iure}- nastavljača kraljevine Srbije u srednjem veku.

Vidi još[uredi - уреди | uredi izvor]

Spoljašnje veze[uredi - уреди | uredi izvor]