Međunarodni instrumenti za zaštitu ljudskih prava

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu

Međunarodni instrumenti za zaštitu ljudskih prava su međunarodni sporazumi, povelje i drugi dokumenti koji služe kao izvori međunarodnog prava ljudskih prava. Brojni instrumenti usvojeni od strane različitih grupa i organizacija najšire mogu da se podele na deklarativne (neobavezujuće dokumente koji pružaju preporuke) i bar nominalno obavezujuće instrumente (gde kontrola provedbe značajno varira).[1] Mehanizmi mogu da se podele i na opšte (odnose se na sve), globalne (usvojene od velikog broja zemalja širom sveta, najčešće u okviru UN-a) i regionalne. Uz međunarodne instrumente za zaštitu ljudskih prava ova su prava prepoznata i zaštićena i nacionalnim mehanizmima za zaštitu ljudskih prava koji su usvojeni u pojedinoj zemlji. Primer nacionalnog pravnog mehanizma za zaštitu ljudskih prava je i američki Zakon o građanskim pravima.

Popis međunarodnih mehanizama[uredi - уреди | uredi izvor]

Ovaj popis sadržava najvažnije međunarodne mehanizme za zaštitu ljudskih prava i kao takav nije sveobuhvatan.

Deklaracije[uredi - уреди | uredi izvor]

Opšte ili globalne[uredi - уреди | uredi izvor]

Regionalne[uredi - уреди | uredi izvor]

Konvencije[uredi - уреди | uredi izvor]

Opšte ili globalne[uredi - уреди | uredi izvor]

UN-ov Ured Visokog komesara za ljudska prava devet konvencija smatra temeljnim konvencijama za zaštitu ljudskih prava.[2]

Ostale opšte ili globalne konvencije su i sledeće:

Regionalne (u Evropi)[uredi - уреди | uredi izvor]

Regionalne (ostale)[uredi - уреди | uredi izvor]

Izvori[uredi - уреди | uredi izvor]

Vezani članci[uredi - уреди | uredi izvor]