Starogrčki jezik
Starogrčki jezik (ἡ Ἑλληνικὴ γλῶττα, hē hellēnikē glōtta, savremeni grčki: Ἀρχαία Ἑλληνική) je istorijski indoevropski jezik iz oblasti istočnog Mediterana.
Ovaj jezik predstavlja ranu fazu razvoja grčkog jezika, u periodu od postanka grčkog alfabeta (IX vek pne.) do početka helenističke ere (IV vek pne.). Starogrčki jezik se u književnosti koristio mnogo duže, do sedmog veka nove ere. Kao norma klasičnog grčkog jezika služio je dijalekt Atike iz 5. i 4. veka pne. Grčki jezik u periodu 600-1453. se označava kao srednjegrčki. Za njim je sledio novogrčki, jezik moderne Grčke, koji se u kontinuitetu razvio iz starogrčkog.
Starogrčki jezik je usamljena grana indoevropske jezičke porodice. Sličnosti sa jezicima savremenicima pokazuje jedino u odnosu na drevni makedonski jezik (antički makedonski). Mnoge reči starogrčkog jezika su ušle u latinski jezik i sve moderne evropske jezike, naročito kroz stručnu terminologiju. U novijem dobu, starogrčki jezik se izučavao i izučava u okviru klasične filologije.
Na starogrčkom jeziku su napisani Homerovi epovi, Ilijada i Odiseja, kao i velika dela grčke književnosti, pozorišta, nauke i filozofije iz zlatnog doba antike. Značajan je i kao jezik na kome su pisani rani hrišćanski tekstovi, poput Novog zaveta.
Po ISO 639 standardizaciji, oznaka za starogrčki jezik je grc.
Vidi još [uredi - уреди]
 Uključite se i pomozite Wikipediji proširujući ovaj članak! |
