Aleksandrijska škola

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
Jump to navigation Jump to search

Aleksandrijska bogoslovska škola je poznata po alegorijskoj ili kontemplativnoj metodi tumačenja Biblije. Imala je čuvene predstavnike kao što su Filon, Sv. Kliment Aleksandrijski i Origen. Pod uticajem platonovske filosofije, koja vladaše jelinskom sredinom u Aleksandriji u II i III veku, ova škola je uvela alegoriju u biblijsku egzegezu. Njihova tumačenja zasnovana su na uvidu da je sadržaj Svetoga Pisma pun tajni, da ima ne samo očigledan, istorijski, bukvalan smisao, nego i duhovan, mističan, skriveni, prepoznativ samo onima koji poseduju blagodat poznanja i kontemplacije. Origen (185-252) je upotrebljavao alegoriju u ekstremnom obliku, a metodološka preterivanja aleksandrijske škole mogu se naći i u docnijoj egzegetskoj literaturi (Didim Slepi, Sv. Grigorije Niski, Sv. Maksim Ispovednik). Egzegetska aleksandrijska metoda protivpoložena je onoj iz škole u Antiohiji, koja je više volela istorijsko tumačenje ili sistematski smisao biblijskog teksta.

Sa stanovišta Hristologije, aleksandrijska škola predstavlja jednostranu težnju i naginje ka rešenjima koja bi se mogla tumačiti u monofizitskom smislu. Formula Sv. Kirila: "Jedna priroda ovapoloćenog Logosa", koja ostavlja mogućnost da je ipostasnim sjedinjenjem Logos mogao izgubiti punoću svoga čoveštva koje je primio u Svoju ipostas, ispravljena je na Četvrtom Vaseljenskom Saboru, u Halkidonu (451). U sukobu sa antiohijcima, bogoslovi aleksandrijske škole učili su da ovaploćenje Logosa predstavlja načelo oboženja (Θεοσις) ljudske prirode, pojam koji je uveo Sveti Atanasije, a preuzeli ga Kapadokijski Oci (Vasilije Kesarijski, Grigorije Niski, Grigorije Bogoslov i Amfilohije Ikonijski).

Vanjske veze[uredi - уреди | uredi izvor]