Razlike između izmjena na stranici "Maronitska crkva"

Idi na navigaciju Idi na pretragu
Dodano 176 bajtova ,  prije 7 godina
m/м
Bot: popravljanje preusmjeravanja
m/м (Bot: migracija 1 međuwiki veza sada dostupnih na stranici d:q64900 na Wikidati)
m/м (Bot: popravljanje preusmjeravanja)
'''Maronitska crkva''' je jedna od [[Istočne katoličke crkve|Istočnih katoličkih crkava]]. Osnivač maronske crkve je bio sveti [[Ma­ron Si­rij­ski]] koji je živeo krajem 4. i početkom [[5. vekvijek|5. veka]]a, a prvi [[patrijarh]] maronske crkve je bio [[Jovan Maron]], koji je postavljen u kasnom [[7. vekvijek|7. veku]]u. '''Maroniti''' danas predstavljaju jednu od glavnih verskih grupa u [[LibanLibanon|Libanu]]u. U Libanu postoji verska podela funkcija po kojoj je predsednik Libana uvek maronit.
 
==Istorija==
Nakon razaranja [[JerusalimJeruzalem|Jerusalima]]a [[70]]. [[Antiohija]] je postala centar hrišćanstva. Maron je bio monah, koji je u 4. veku napustio Antiohiju i vodio je asketski život oko reke [[Oront]]. On je imao mnogo sledbenika. Kada je Maron umro njegovi učenici su izgradili manastir i stvorili jezgro maronitske crkve. Maroniti su sledili verovanja prema [[ČetvrtiHalkedonski Vaseljenski Saborsabor|Četvrtom vaseljenskom saboru u Halkidonu]] [[451]]. [[Monofizitstvo|Monofiziti]] su poklali 350 monaha u Antiohiji, pa su maroniti pobegli u planine [[LibanLibanon|Libana]]a. Nakon stradanja patrijarha iz Antiohije [[602]]. maroniti su ostali bez vođe, a u to vreme trajao je veliki rat Vizantije i Persije. U tom haosu Maroniti su izabrali vlastitog patrijarha [[Jovan Maron|Jovana Marona]] [[685]]. I pravoslavni i katolici su smatrali da su maroniti uzurpirali prava.
 
Nakon muslimanskog osvajanja [[Sirija|Sirije]] maroniti su poravili odnose sa [[VizantijaВизантијско царство|Vizantijom]]. Dobili su političku i vojnu pomoć. Međutim muslimanski vladari su se žestoko osvetili, da je maronitima zapretilo istrebljenje. Sklonili su se u planine Libana. Od [[685]]. su bili izolovani od ostalog hrišćanskog sveta. Izabirali su svoje patrijarhe. Hrišćani su optuživali maronite da su prihvatili monofizitsku jeres.
 
Za vreme [[Krstaškikrižarski ratovi|krstaških ratova]] [[križarski ratovi|krstaši]] su ponovo otkrili maronite u planinama blizu [[Tripoli (Liban)|Tripolija]]. [[Raymond IV od Toulousea|Rejmond Tuluški]] je nakon [[osvajanje Jerusalima|osvajanja Jerusalima]] opsedao Tripoli. Maroniti su u 12. veku pomagali krstaše i potvrdili su [[1182]]. da pripadaju katolicizmu. [[Papa]] je s druge strane priznao nezavsnost njihova patrijarhata. Kada su muslimani ponovo pobedili krstaše usledilo je [[1291]]. etničko čišćenje u krstaškim državama. Maroniti su skupo platili saradnju sa krstašima. [[Mameluci]] su poveli [[džihad]] i pobili su mnoge hrišćane i uništili im ljetinu i kuće.
 
Maroniti su nastavili održavati veze sa [[Rim]]om. U Rimu je uspostavljen maronitski koledž. Nakon poraza [[Mameluci|Mameluka]] [[Otomansko Carstvo|Osmansko carstvo]] je preuzelo Liban, ali nije se mnogo brinulo o Libanu, tako da su Libanom vladali [[Druzi]] od [[1585]]. do [[1635]]. Za vreme Druza za Maronite je bila mnogo bolja situacija. Osmansko carstvo nije bilo više spremno da toleriše islamskog jeretičkog vođu Druza, pa su porazili Druze [[1635]]. Usledio je ponovo period etničkog progona u kome su stradali deseci hiljada hrišćana. [[Francuska]] je [[1638]]. zapretila intervencijom Osmanskom carstvu u slučaju daljnjih progona hrišćanskog stanovništva. Osmansko carstvo je predalo vlast lokalnim Druzima, da bi izbegli francusku intervenciju. Kada je Evropa ratovala za vreme [[Napoleon]]a Osmansko carstvo je potaklo Druze i druge muslimane protiv Maronita. Oko [[1860]]. Maroniti i [[Druzi]] su se sukobili nakon dolaska kurdskih džihadista. [[Sultan]] je iskoristio maronitsku reakciju kao izgovor za novi progom Maronita. Francuska je zapretila Porti, pa su se džihadisti povukli. Međutim sultan je nastavljao da podržava vlast Druza, pa Maroniti dižu ustanak [[1866]] protiv Davud paše. Maronitima je stigla u pomoć evropska flota, pa je nakon bomnardovanja i evropske invazoje paša pobegao. Za vreme francuskog mandata nad Libanom [[1920]]. maroniti su dobili autonomiju i osigurali su svoju poziciju u nezavisnom [[LibanLibanon|Libanu]]u [[1943]]. Tokom francuske uprave bili su privilegovani. Bili su jedna od glavnih frakcija libanskog građanskog rata.
 
[[Datoteka:Peshitta464.jpg|thumb|180px|right|Pešita je standardna sirijska Biblija, koju koristi i maronitska crkva]]
 
==Organizacija==
Na čelu maronitske crkve je maronitski patrijarh od Antiohije. Kada se izabere novi patrijarh on traži pričest od pape i na taj način održava veze sa katoličkom crkvom. Dele istu doktrinu sa [[katolicikatoličanstvo|katolicima]]ma, ali imaju vlastitu liturgiju i hijerarhiju. Liturgijski jezik je [[sirijski jezik|sirijski]]. Sveštenici i biskupi se mogu ženiti, međutim njihovi sveštenici u Americi se moraju držati celibata.
 
==Stanovništvo==
64.473

izmjene

Navigacijski meni