Božidar Janković

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu
General Janković

Božidar Janković (7. decembar 1849, Beograd - 7. jul 1920, Novi) je bio srpski oficir (kasnije general), učesnik Srpsko-turskih ratova, Srpsko-bugarskog rata, Balkanskih i Prvog svetskog rata.

Završio je Vojnu akademiju i generalštabnu pripremu. Vojni ministar Srbije bio je 1902. godine. Kao predsednik "Narodne odbrane", učestvovao je u četničkim borbama za Makedoniju.

U Balkanskim ratovima komandovao je Trećom armijom koja je zauzela Kosovo i vršila okupaciju Albanije. Prema svedočenju skopskog nadbiskupa Lazara Mjede, kada je general Janković shvatio da albanska plemena Ljume neće dozvoliti srpskim trupama da nastave napredovanje ka Jadranskom moru, "proglasio ih je za ljudski odrod koji treba pobiti"[1]. Bečki novinar Leo Freundlich navodi da je Janković naredio trupama da prema Albancima nastupaju sa posebnom žestinom.[2] Prema nekim navodima, vojska je masakrirala stanovništvo, muškarce, žene i decu, i popalila 27 sela u oblasti Ljume.[1][2] Daily Telegraph je tada pisao da su "svi užasi istorije premašeni zverstvima koje su počinile trupe generala Jankovića".[2]

U Prvom svetskom ratu je bio načelnik štaba crnogorske Vrhovne komande - do juna 1915 i delegat srpske Vrhovne komande kod Crnogorske vrhovne komande.

Njegov sin Milojko B. Janković (1884 - 1973) bio je armijski general u vojsci Kraljevine Jugoslavije.

Po Jankoviću je nazvano naselje Đeneral Janković, koje se nalazi na granici Kosova i Makedonije, odnosno sjedište istoimene opštine.

Povezano[uredi - уреди | uredi izvor]

Izvori[uredi - уреди | uredi izvor]