Grifon

Izvor: Wikipedia
Grifon i Satir

Grifon (grčki: Gryps, lat: Griphus) je mitsko čudovište sa telom lava i glavom orla, poreklom sa Istoka.

Mitologija[uredi - уреди]

Najstarije predstave ovih fantastičnih bića poznate su iz Egipta, Vavilona, Asirije, Hetitskog carstva, Persije, Fenikije i Judeje, a odatle su stugle u Grčku, najpre na Krit. Na Kritu su se pojavljivali na umetničkim predmetima iz 17. i 16. veka pre nove ere, u Sparti u 8. i 7. veku pre nove ere i u Rimu.

Moglo je biti žensko i muško, a postojale su i rezličite kombinacije: lavlji trup i ptičja, odnosno ljudska glava.

U Grčkoj je uglavnom predstavljan kao čudovište ženskog pola, a najpoznatije je Sfinga. U Mesopotamiji i Persiji preovladao je lavlji tip - kombinacija lavljeg trupa i glave bika ili čoveka, a u Egiptu tip - telo lava i glava ptice grabljivice, škorpiona i čoveka, zmaja i slično.

Najpoznatiji predstavnici bili su siruši "vavilonski zmajevi" i kerubioni, krilati bikovi-stražari s ljudskom glavom.

Grifon se smatrao opasnim demonom koji je bio sluga bogova, a vremenom je gubio svoj htonski karakter i pretvorio se u simbol mudrosti.

O Grifonu[uredi - уреди]

I književnosti se prvi put pominje u komentaru Hesiodovog dela, a prvi opis dao je Herodot u prvoj polovini 5. veka pre nove ere. Opisujući ga kao čudovište s lavljim telom, orlovskim krilima i kandžama, koji živi negde daleko na severu Azije, gde čuva bogata nalazišta zlata od jednookih Arismapana.

Eshil grifone naziva "Zevsovim psima" i opisuje ih kao pse sa ptičjim kljunom koji ne laju.

Eksterni linkovi[uredi - уреди]

Izvori[uredi - уреди]

  • V. Zamarovski, Junaci antičkih mitova, Leksikon grčke i rimske mitologije, Zagreb 1985, str. 118.