Charles Le Brun

Izvor: Wikipedia
Charles Le Brun

portret Le Bruna od Nicolasa de Largillierea
Nacionalnost Francuz
Polje slikarstvo, dizajn, teorija
Pokret Barok - Neoklasicizam
Djela brojni Portreti Luja XIV
Uticaj na Stil Luja XIV

Charles Le Brun ili Lebrun (Pariz, 24. februar 1619. - Pariz, 12. februar 1690.) bio je francuski slikar, dizajner, koji je postao arbitar umjetničke produkcije u Francuskoj tokom posljednje polovice 17. vijeka. [1]

Pored neospornog slikarskog talenta, Le Brun je imao i sposobnost da organizira i izvodi mnoge velike projekte, tako da je osobno naslikao ili nadzirao proizvodnju većine slika, skulptura, i ukrasnih predmeta naručenih od strane francuskog dvora za tri dekade, tokom vladavine kralja Luja XIV. Pod njegovim vodstvom francuski umjetnici stvorili su homogeni stil zvan Stil Luja XIV koji je kasnije prihvaćen u cijeloj Evropi, kao uzor savršene akademske i propagandne umjetnosti. [1]

Le Bruna je sam kralj Luj XIV proglasio najvećim francuskim slikarem svih vremena.

Biografija[uredi - уреди]

Le Brun je kao mladić postao štićenik dvorskog kancelara Pierre Séguiera, koji mu je omogućio da uči slikarstvo kod slikara Guillaume Perriera, pa nakon tog Simona Voueta. Od 1642. do 1646. boravio je u Rimu, gdje je puno naučio od Nicolasa Poussina, Cortone i drugih suvremenih baroknih slikara. Po povratku u Pariz dobio je velike narudžbe za oslikavanje vjerskih i svjetovnih objekata, osobito je bio impresivan njegov rad na ukrašavanju dvorca Hôtel Lambert u Parizu i barokne palače Vaux-le-Vicomte uticajnog ministra financija Nicolasa Fouqueta, koje su ga od 1650 izbacile su orbitu. [1]

Pad pobunjenih anđela

Prvu narudžbu od kralja Luja XIV dobio je 1661, kada je naslikao prvu seriju slika iz života Aleksandra Velikog. Slika Darijev šator oduševila je Luja XIV, koji je volio razmišljati o sebi kao o nasljedniku Aleksandra. On ga je ustoličio za svog osobnog slikara, i dao mu ogromnu plaću, koju je uživao do svoje smrti, pored tog imao je poziciju najvišeg arbitra za umjetnost u Francuskoj, poziciju koju nitko nije imao sve do pojave Jacquesa Louisa Davida krajem 18. vijeka. [1]

Kad je Fouqueta na mjestu ministra financija naslijedio - Jean-Baptiste Colbert, i on je vrlo brzo prepoznao i iskoristio Le Brunov talent, ali još više njegove organizacione sposobnosti. Tako da ga je 1663. postavio za direktora manufakture tapiserija - Gobelins, koja je se pod njegovim rukovodstvom iz male radionice pretvorila u velikog dobavljača za sve kraljevske objekte. [1]Od 1660-ih, praktički sve narudžbe za dekoraciju kraljevskih palača, naročito Versaillesa, dobijao je automatski Le Brun sa svojim pomoćnicima. Od 1663. povjerio mu je rukovođenje Kraljevske akademije za slikarstvo i skulpturu (Académie Royale de Peinture et de Sculpture), kojoj je Le Brun - 1666. pridodao ekspozituru u Rimu nazvanu Francuska rimska akademija, koja je odigrala utjecajnu ulogu na planu umjetnosti u Francuskoj za čitav jedan vijek, i dala francuskoj umjetnosti homogenost. [1]

Slikarski stil Le Bruna bio je dramatičnija i senzualna verzija poussinovog statičnog monumentalizma, kakav je viđen na slici Horacije Koklo brani Rim (1644.). Kao slikar portreta, drastično se razlikovao od Poussina jer je bio puno realističniji.

Nakon Colbertove smrti - 1683., njegov položaj više nije bio tako visok, iako je nadalje zadržao kraljevu podršku i apanažu. [1]

Galerija slika[uredi - уреди]

Izvori[uredi - уреди]

  1. 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 1.6 "Charles Le Brun" (engleski). Encyclopædia Britannica. http://www.britannica.com/EBchecked/topic/333292/Charles-Le-Brun. pristupljeno 16. 03. 2013. 

Vanjske veze[uredi - уреди]