Albanizacija

Izvor: Wikipedia

Albanizacija je termin koji se koristi za opisivanje jezičke ili kulturne asimilacije nealbanskog stanovništva na albanski jezik i albansku kulturu. Osnovni cilj albanizacije je stvaranje Velike Albanije koja bi sadašnje granice Albanije proširila na delove teritorija susednih država Srbije, Grčke, BJR Makedonije i Crne Gore.

Albanizacija na Kosovu i Metohiju[uredi - уреди]

Albanizacija se najduže i najsistematičnije sprovodi na teritoriji Kosova i Metohije počev od 17. veka pa sve do današnjih dana. [1] [2]

U popisima sprovođenim u bivšoj SFRJ, mnogi Romi, Turci, Muslimani, Goranci i drugi narodi muslimanske veroispovesti su registrovana kao albanci, i identifikovali ih sa muslimanskom kulturom albanskog stanovništva, za razliku od hrišćanskog nasleđa Srba. Isti princip se takođe primenjivao i na popisima Roma, Turaka, Muslimana i dr. muslimanskih naroda u BJR Makedoniji [3]

Albanizacija Srba[uredi - уреди]

Termin Arnauti ili Arnautaši etnografi koriste da označe albanizovane Srbe (većinom tokom 18. i 19. veka). Srbi su najpre prošli proces islamizacije a nakon toga proces albanizacije. [4][5]

U 19. veku, pisac Branislav Nušić je zabeležio da je Srbi poturice (konvertiti u islam) iz Orahovca počinju da govore albanski i žene Albanke. Hadži-Vasiljević prilikom posete Orahovcu tokom Prvog svetskog rata, tvrdi da nije mogao da razlikuje pravoslavne i islamizirane i albanizovane Srbe. Govorili su srpski jezik, nosili iste nošnje.

Značajan doprinos albanizaciji Srba na KiM dao je i Josip Broz i njegova KPJ kada su pozvali 300.000 [6] Albanaca iz Albanije da se nasele na Kosovu i Metohiji i zabranili [7] Srbima koji su prognani za vreme Drugog svetskog rata da se vrate u svoje domove na ovom prostoru. [6]

Albanizacija u Albaniji[uredi - уреди]

Tokom diktature kralja Zogua i komunističkog režima Envera Hodže, vlada Albanije ohrabruje albanizaciju Grka u južnoj Albaniji, odnono Severnom Epiru. Pod kraljem Zoguom, grčka sela pretrpela su tešku represiju, uključujući prisilno zatvaranje škola na grčkom jeziku 1933.-1934. i prisiljavanje grčkih pravoslavnih manastira da prihvate mentalno bolesne logoraše" i "S druge strane, kod Hodže bilo je drakonskih mera kako bi se umsto grčke istorije predavala albanska istorije u školama.[8]

1967. godine Albanska partija rada Envera Hodže je počela kampanju organizovanog iskorenjivanja religije. Tokom te kampanje uništene su mnoge crkve i bogomolje, zabranjen je grčki jezik i grčke knjige zbog svojih verskih tema ili orijentacije. Antireligijska kampanja je bila samo jedan element u široj "ideološkoj kulturnoj revoluciji Envera Hodže" koja je započeta 1966. godine. [9]

Izvori[uredi - уреди]

  1. B. Allen, "Why Kosovo? The Anatomy of a Needless War", in Canadian Centre for Policy Alternatives, 1999
  2. Ruža Petrović, Marina Blagoǰević, & Miloš Macura, The migration of Serbs and Montenegrins from Kosovo and Metohija: results of the survey conducted in 1985-1986, Serbian Academy of Sciences and Arts, 1992, accessed 4 Sep 2010
  3. G. Lederer, "Contemporary Islam in East Europe", in Central Asian Survey, NATO International Academy, 2000
  4. Dietmar Müller, Staatsbürger aus Widerruf: Juden und Muslime als Alteritätspartner im rumänischen und serbischen Nationscode: ethnonationale Staatsbürgerschaftskonzepte 1878-1941, p. 183-208. ISBN 3447052481, 9783447052481
  5. Religion and the politics of identity in Kosovo, p. 73
  6. 6.0 6.1 The wreckage reconsidered: five oxymorons from Balkan deconstruction
  7. War of words: Washington tackles the Yugoslav conflict
  8. G97 T.J. Winnifrith (2003), Badlands-Borderland: A History of Southern Albania/Northern Epirus, ISBN 0-7156-3201-9, p. 138. "
  9. Tanя Mangalakova. "Našencite v Kosovo i Albaniя", NIBA Konsult, 2009

Vidi još[uredi - уреди]

Velika Albanija