Radmilo Anđelković

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu
Radmilo Anđelković
Biografske informacije
Rođenje 1942
Beograd
Pseudonim R. Angelakis
Obrazovanje
Zanimanje pisac, glumac
Opus
Književne vrste naučna fantastika

Radmilo Anđelković (rođen 1942. godine u Beogradu) je srpski pisac naučne fantastike, scenarista, glumac, kulturni aktivista i pedagog.

Jedan je od osnivača uglednog Društva ljubitelja fantastike „Lazar Komarčić“ iz Beograda.

Rana karijera u pozorištu, scenaristici i novinarstvu[uredi - уреди | uredi izvor]

Anđelković je u umetnostima aktivno od detinjstva — učestvovanjem 1949. u kratkom igranom filmu „Jedan dan u Zoološkom vrtu“ i ulaskom u Dečju radio grupu „Nikola Tesla“, zatim glumom u Dečjem pozorištu „Boško Buha“, pa ponovo u radijskom pozorištu, kao i sledećim filmskim ulogama poput one u filmu „Cipelice na asfaltu“.

Prelomna je bila 1957. godine i susret sa štampanim medijumom preko čuvenog dečjeg lista „Pioniri“, čiji je postao saradnik u 15. godini, penjući se sa samog dna profesionalne lestvice, od potrčka do kasnijeg pisca i scenariste. U periodu 1957-1959. Anđelković sarađuje sa jednim od najvećih srpskih stripara i likovnih umetnika svih vremena, Aleksandrom Heclom, pišući za njega i scenarije za poznata dela „Vinetu“ i „Baf, vođa karavana“.

Paralelno sa scenaristikom i novinarstvom, Anđelković je i dalje gajio ljubav prema dramskim umetnostima kroz trupe „Univerzitetska eksperimentalna scena“ i MASKA. Kruna tog perioda je bilo stvaranje trupe Teatar LEVO u KUD „Ivo Lola Ribar“ gde je Anđelković igrao u prve dve predstave („Ćelava pevačica“ Joneska i „Hiljadu kornjača pod sunčanim nebom Andaluzije“).

Kao pisac naučne fantastike[uredi - уреди | uredi izvor]

Novi period je počeo diplomiranjem na Tehnološkom fakultetu 1967. i zapošljavanjem u tehnološko-istraživačkoj struci. U njoj je radio — većinom u Vojno-tehničkom institutu — sve do penzionisanja 1994. Naučno-istraživačka delatnost je bila dobra osnova za tzv. „tvrdu naučnu fantastiku“ (naučnu spekulaciju), koja je bila dominantni trend i u popkulturi našeg vremena i u kasnijem Anđelkovićevom opusu.

Autorovo vraćanje pisanoj reči je pojačano osnivanjem društva ljubitelja fantastike „Lazar Komarčić“ 1981/1982, gde je Anđelkovićeva uloga bila jedna od ključnih. Bio je predsednik društva, predavač, organizator i jedan od urednika „Emitora“, fanzina koji je u svom razvoju ovenčan i slavom najboljeg u Evropi.

Pored književnosti, Anđelković se u tom periodu opet bavio stripskom scenaristikom („Rambold“ sa Askanijom Popovićem i dečji serijali po Hana-Barberinim licencama).

Po oceni srednje i mlađe generacije pisaca, Anđelkovićeve priče, novele i romani predstavljaju jedan od brendova savremene srpske naučne fantastike još od 1980-ih, kada je ona počela ponovo da dobija svoj glas. Četiri knjige i 30-ak priča predstavljaju onaj deo opusa koji je do sada objavljen i nagrađivan esnafskim nagradama, a koji se i dva puta našao u izborima najboljih međunarodnih ostvarenja.

Pored navedenog Anđelković je i neumorni pedagog i instruktor, bilo kroz književne radionice Društva ljubitelja fantastike „Lazar Komarčić“, bilo kroz pojedinačne saradnje.

Bibliografija[uredi - уреди | uredi izvor]

Objavljene knjige

  • Galaktički tunel (pseudonim R. Angelakis), Dnevnik, Novi Sad, 1986.
  • Zemlja za dobre ljude (u nastavcima), Ekspres Politika, Beograd, 1986, (kao dvoroman sa Slobodanom Ćurčićem, Vrisak zvezda), Zoroaster, Beograd, 1987.
  • Sva vučja deca, BMG, Beograd, 1998.
  • Grbovnik (koautor Danijel Reljić), Mono&Mañana Press, Beograd, 2002.
  • Oko za drugi svet, Tardis, 2009.
  • "Letopisi svemirskih cigana"
    • Tabor na Kidisu, Tardis, 2010.
    • Legija ida, Tardis, 2010.

Važnije antologije i književni izbori

  • Najbolje svetske priče, Prosveta, Beograd, 1986.
  • V teni sfinksa, Zbornik naučno-fantastičnih dela, Mir, Moskva, 1987.
  • Najbolje svetske priče, Prosveta, Beograd, 1987.
  • Monolit 6, Beograd, 1990.
  • Tamni vilajet 2, Beograd, 1993.
  • Nova (alternativna) srpska fantastika, SIC, Beograd, 1994.
  • Tamni vilajet 3, Beograd, 1994.
  • Monolit 8, Beograd, 1993.
  • „Beograd budućnosti“, Politika, 2007.

Nagrade i priznanja[uredi - уреди | uredi izvor]

Vanjske veze[uredi - уреди | uredi izvor]