Playtime

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
(Preusmjereno sa Playtime (film))
Playtime
Režija Jacques Tati
Producent Bernard Maurice
René Silvera
Scenario Jacques Tati
Jacques Lagrange
Art Buchwald (engleski dijalozi)
Uloge Jacques Tati
Muzika Francis Lemarque
Fotografija Jean Badal
Andréas Winding
Montaža Gérard Pollicand
Datum(i) premijere
16. decembar 1967 (1967-12-16)
Trajanje 124 min.
Zemlja  Francuska
 Italija
Jezik francuski
engleski
Budžet 17 mil. franaka

Playtime (sh. Vrijeme za igru; it. Tempo di divertimento) je francusko-italijanska komedija snimljena 1967. godine u režiji Jacquesa Tatija poznat kao jedno od najskupljih i najambicioznijih ostvarenja francuske i evropske kinematografije krajem 1960-ih.

Predstavlja svojevrsni nastavak Tatijevog velikog hita Mon oncle, i u njemu Tati ponavlja ulogu Gospodina Hulota, sredovječnog muškarca koji se sve teže prilagođava svijetu kojim dominira moderna tehnologija. Radnja je smještena u Pariz i sastoji se od nekoliko vinjeta vezanih uz dolazak grupe američkih turista koji, na svoje veliko iznenađenje, umjesto stare i egzotične evropske prijestolnice susreću metropolu kojom dominira moderna tehnologija i arhitektura.

Tatiju je film snimao pune tri godine, pri čemu se suočio s nizom problema, uglavnom vezanim uz budžet koji je dosegao za tadašnje standarde basnoslovnu svotu od oko 17 miliona franaka. Zbog njih je prilično nevoljko pristao da stane ispred kamera, jer je jedino na temelju popularnosti svog lika mogao računati da će vratiti troškove. Visoke troškove produkcije je, pak, uzrokovao njegov perfekcionizam, odnosno inzistiranje da svoju omiljenu temu prikaza dehumanizirajuće tehnologije prikaže na što eksplicitniji način, pa je tako Pariz umjesto na lokacijama rekonstruiran ustudiju, gdje su izgrađen skup futurističkih ulica i zgrada koje će kasnije postati poznate kao "Tativille" (Tatijev grad). Tati je također inzistirao na tada prilično skupom formatu filmske vrpce od 70 mm, jer su mu bili antipatični krupni planovi.

Playtime je nakon premijere dobio niz pohvala kritičara kao i festivalskih nagrada, a i gledanost je bila vrlo dobra. Novac prikupljen prodanim ulaznicama, međutim, jednostavno nije bio dovoljan da pokrije troškove produkcije, te je Playtime završio kao financijska katastrofa, a sam Tati prisiljen bankrotirati. Usprkos toga, danas se smatra jednim od najboljih ostvarenja njegove filmografije.

Uloge[uredi - уреди | uredi izvor]

Izvori[uredi - уреди | uredi izvor]


Vanjske veze[uredi - уреди | uredi izvor]