Olja Ivanjicki

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
Jump to navigation Jump to search
Olja Ivanjicki
Nema slobodne slike

Olja Ivanjicki (Pančevo, 10. 5. 1931Beograd, 24. 6. 2009) je bila poznata srpska slikarka i član ULUSa.

Život[uredi - уреди | uredi izvor]

Olja Ivanjicki, pravo ime Olga[1], je rođena u Pančevu 10. maja 1931. godine u ruskoj bolnici. Njeni roditelji, otac Vasilij Vasiljenko Ivanjicki i majka Veronika Mihajlovna Pjotrovska su u Srbiju došli kao prognanici iz Rusije nakon Oktobarske revolucije. Živeli su u Kragujevcu gde je Olja Ivanjicki živela sve do dolaska u Beograd, da studira vajarstvo na Akademiji za likovne umetnosti u Beogradu. Mada je upisala vajarstvo, ona se od samog početka uglavnom bavila slikarstvom. 1957. godine je završila akademiju likovnih umetnosti u klasi profesora Sretena Stojanovića. Po završetku postdiplomskih studija, 1962. godine dobila je posebno priznanje i stipendiju Fordove fondacije za nastavak studija u SAD, a godine 1978. i mogućnost da učestvuje u programu Fulbrajtove fondacije „Artistin Residencena Rhode Island School of Design“.

Jedan je od osnivača Niš Art Fondacije i Salona Muzeja Mediale a 2007. osnovala je i Fond Olge Olje Ivanjicki sa krajnjim ciljem da Fond radi na osnivanju Muzeja Olje Ivanjicki.

Wikiquote „Uopšte ne znam koliko znam. Znam i ono što mi još nije palo na pamet.“
(Olja Ivanjicki)

Umrla je u Beogradu 24. 6. 2009. posle operacije srca.[2]

Mediala[uredi - уреди | uredi izvor]

Glavni članak: Mediala

Godine 1957. sa grupom slikara — Milićem od Mačve, Leonidom Šejkom, Milovanom Vidakom, Svetozarem Samurovićem, Kostom Bradićem, Sinišom Vukovićem, Mirom Glavurtićem i drugim — osnovala je grupu „Mediala“. koju su predstavljali mladi slikari, pisci, filozofi, arhitekte, kompozitori. Svim članovima Medijale bila je zajednička jedna jedina ideja: beskrajna ljubav prema umetnosti i beskrajno verovanje u njene sveukupne moći.

Prva izložba pod nazivom "Medijalna istraživanja" održana u galeriji Grafički kolektiv a izlagali su Olja Ivanjicki, Leonid Šejka, Miro Glavurtić, Vladan Radovanović.

Grupa Mediala je imala 12 izložbi.

Godine 2006. Olja Ivanjicki radi na osnivanju Salona muzeja Mediale, u okviru Istorijskog muzeja Srbije.

Slikarstvo[uredi - уреди | uredi izvor]

Olja Ivanjicki je imala 99 samostalnih izložbi u zemlji i inostranstvu. Šezdesetih godina prošloga veka je počela prva sa pop artom u Beogradu, a pripremala je i izvedbe koje se pamte. Njene slike se nalaze u mnogim muzejima i galerijama širom sveta:

  • muzeju „Metropoliten“ u Njujorku,
  • Muzeju moderne umetnosti u Njujorku,
  • muzeju „Santa Barbara“, Kalifornija
  • Muzeju savremene umetnosti u Beogradu,
  • Narodnom muzeju u Beogradu,
  • Muzeju moderne umetnosti u Skoplju,
  • Muzeju grada Beograda,
  • Istorijskom arhivu u Beogradu,
  • Gradskom muzeju u Rovinju,
  • kolekciji „Filip Beman“ u Filadelfiji,
  • fakultetu „Dobs Feri“ u Njujorku,
  • Kolekciji „Vitezovi Malte“ u Njujorku itd.

Projekti[uredi - уреди | uredi izvor]

2003. godine je završila i nekoliko arhitektonskih projekata. Projekat za novi trgovinski centar u Njujorku, pod nazivom „Big Apple Twins – Ground and Sky Zero Memorial“ i arhitektonski projekat koji obuhvata dve građevine za Mars, mušku i žensku zgradu, Matrimonial Buildings.

2004. godine je učestvovala na konkursu za memorijalni centar u Njujorku sa projektom „Memorijalna sfera“ (Memorial Sphere).

2004. godine napravila je projekat mosta preko Dunava za Beograd, „Belgrade Time Gate“, a učestvovala je i na konkursu „Nasca Observatory Lodge“ u Peruu, kao i na Trećem Pežoovom takmičenju za projekat automobila bliske budućnosti.

2005. godine oprobala se i kao kostimograf u Narodnom pozorištu u Beogradu, u opereti „Slepi miš“, Johana Štrausa, a sa modnom kućom "Mona" je ostvarila modnu reviju „Tesla“, povodom 150 godina rođenja Nikole Tesle.

2007. godine sa modnom kućom "Mona" iz Beograda uradila kolekciju "Njegoš" posvećenu 150-godišnjici štampanja Gorskog vijenca.

2009. godine, pred sam odlazak u bolnicu na tešku operaciju, predala skice za još jednu reviju u okviru kuće "Mona".

Objavljena dela[uredi - уреди | uredi izvor]

  • 1995. "Ogledalo ljubavi", prepiska Olje Ivanjicki i Leonida Šejka, Silmir, Beograd
  • 1995. "Oluja mozgova", razgovori sa Oljom Ivanjicki, priredila Ljubinka Milinčić, KOV, Vršac
  • 1998. "Videla sam pre i posle", pesme i eseji, priredila Suzana Spasić, Interpres, Beograd
  • 2008. "Večni uslov", poeme, priredila Suzana Spasić, Kompanija Novosti, Beograd
  • 2009. "Videla sam pre i posle", drugo izdanje, prva posthumna knjiga, Interpres, Beograd

Monografije[uredi - уреди | uredi izvor]

  • 1984. Bora Ćosić - Olja
  • 1984. Dragoš Kalajić - Olja Leonardova kći, AFA (Alpine Fine Arts)
  • 1999. Multimedijalna Monografija, kompakt disk - Olja, Radionica duše
  • 2009. Olja Ivanjicki - Očekivanje nemogućeg, (Philip Wilson Publisher), Službeni glasnik, Beograd, Gajo, Podgorica, na srpskom, ruskom i engleskom jeziku, naslov engleskog izdanja je (Painting the Future)

Nagrade i priznanja[uredi - уреди | uredi izvor]

  • Izabrana za Najboljeg slikara dvadesetog veka u Jugoslaviji na osnovu glasanja sprovedenog među jugoslovenskom publikom.
  • Dobitnik je Sedmojulske (1988) i Vukove nagrade za životno delo, najvećih priznanja u Srbiji.
  • 1995. IBC Cambridge - „Međunarodnu ženu godine”
  • 1998. ABI - Međunarodni biografski centar iz Kembridža i Američki biografski institut - „Međunarodnu ženu godine”
  • 1999. IBC Cambridge - „Vodećih 2000 intelektualaca sveta”
  • 2000. IBC Cambridge - „Izuzetni pojedinci 20. veka”
  • 2001. IBC Cambridge - „Vodeće žive legende sveta za 2001 godinu”

Postala je zamenik guvernera Američkog biografskog instituta, a zatim zamenik direktora Međunarodnog biografskog centra u Kembridžu.

  • 2005. - Jedan od osnivača Niške umetničke fondacije za mlade umetnike.
  • 2006. - Zlatni beočug za životno delo Kulturno-prosvetne zajednice Beograda.

Vidi još[uredi - уреди | uredi izvor]

Reference[uredi - уреди | uredi izvor]

  1. Ko je ko u Srbiji 1991, Beograd 1991. strana 163-164, tekst „Ivanjicki V. Olga - Olja“
  2. http://www.rts.rs/page/stories/sr/story/16/Kultura/69645/Preminula+Olja+Ivanjicki.html

Vanjske veze[uredi - уреди | uredi izvor]