Konsonanca

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
Savršene konsonance na tonu ce1.
Zvučni primer savršene konsonance na tonu ce1.
Nesavršene konsonance na tonu ce1.
Zvučni primer nesavršene konsonance na tonu ce1.

Konsonanca (lat. consonantia, fr. i engl. consonance, što znači blagozvučje, sklad, sloga, saglasje)[1][2] je sazvučje koje nastaje kada istovremeno zvuče dva ili više tona (intervala) i kod slušaoca izazivaju utisak prijatnosti, sklada i ugode za uho i ne traže razrešenje.[3]

Konsonantni intervali dele se na:


  1. Savršene konsonance: čista prima, kvarta, kvinta i oktava.
  2. Nesavršene konsonance: velika i mala terca i velika i mala seksta.


Suprotno konsonanci je disonanca, koja se doživljava kao neprijatno, nesmireno i napeto zvučanje za ljudsko uho i traži razrešenje u konsonancu.


Izvori[uredi - уреди | uredi izvor]

  1. Vlastimir Peričić, Višejezični rečnik muzičkih termina
  2. Vlastimir Peričić, Harmonija prvi deo, Beograd, Zajednica muzičkih i baletskih škola Srbije, 2004.
  3. Radivoj Lazić - Vlastimir Peričić, Osnovi teorije muzike