Borsalino (film)

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu
Borsalino

francuski poster
Režija Jacques Deray
Producent Alain Delon
Henri Michaud
Scenario Jean-Claude Carrière
Jean Cau
Jacques Deray
Claude Sautete
Predložak Bandits à Marseille autor:
Eugène Saccomano
Uloge Jean-Paul Belmondo
Alain Delon
Muzika Claude Bolling
Fotografija Jean-Jacques Tarbès
Montaža Paul Cayatte
Studio Adel Productions
Marianne Productions
Mars Film Produzione
Distribucija Paramount
Datum(i) premijere
20. maj 1970 (1970-05-20)
Trajanje 125 min.
Zemlja  Francuska
 Italija
Jezik francuski
italijanski
Bruto prihod 3,5 mil. $ (Italija)[1]
4,710.381 prodanih kino-ulaznica (Francuska)[2]
Kronologija

Prethodi: Sl(ij)edi:

Borsalino & Co. (1974)

Borsalino je francusko-italijanski gangsterski film snimljen 1970. godine u režiji Jacquesa Deraya, poznat kao jedno od najuspješnijih ostvarenja tog žanra u historiji francuske kinematografije.

Temelji se na knjizi Bandits à Marseille Eugènea Saccomana koja se, između ostaloga, bavila životima i karijerama Paula Carbonea i Françoisa Spirita, dvojice gangstera koji su zagospodarili marsejskim podzemljem u međuratnom periodu. Scenario filma je, pak, dvojicu glavnih junaka, koje tumače Jean-Paul Belmondo i Alain Delon, učinio fiktivnim ličnostima. Radnja filma započinje 1930. godine i prikazuje kako kriminalac po imenu Roch Siffredi (Delon) po izlasku iz zatvora svoju djevojku Lolu (koju tumači Catherine Rouvel) pronalazi u naručju gangstera Françoisa Capelle (Belmondo); suparnici se nakon kraćeg sukoba na krjau sprijatelje i odluče udružiti snage kako bi preuzeli kontrolu nad gradskim ribarnicama od već etabliranih bandi.

Glavni pokretač snimanja i producent je bio Delon, potaknut velikim uspjehom hollywoodskog filma Bonnie i Clyde, koji je pokazao da postoji publika za filmove o znamenitim gangsterima iz prošlosti. Delon je također nastojao djelomično iskoristiti i negativni publicitet izazvan vlastitom upetljanošću u Markovićevu aferu. Kao tema su odabrani upravo Carbone i Spirito, koji je držao da predstavljaju francuski ekvivalent velikih američkih gangstera kao što je Al Capone; sa druge strane, zbog strana od tužbi njihovih potomaka je odlučio učiniti ih fiktivnim ličnošću, a to je također omogućilo da se elegantno ignorira njihova suradnja sa fašistima i njemačkim okupatorima u Drugom svjetskom ratu. Delon je za svog partnera namjerno izabrao Belmonda, s obzirom da ga je smatrao jedinom zvijezdom svog kalibra; njihov odnos na snimanju je bio dobar i profesionalan, ali je poslije došlo do svađe i dugogodišnje parnice koja će godinama priječiti video-distribuciju.

Međutim, nakon same premijere je Borsalino postigao izuzetan komercijalni uspjeh, došavši na vrh liste gledanosti u Francuskoj, ali i u nizu drugih evropskih zemalja. Uspjeh je bio takav da je i šešir zvan "borsalino", koji se bio nosio 1930-ih (i po kome je film dobio ime), nakratko došao u modu. Godine 1974. je pak snimljen i nastavak pod naslovom Borsalino & Co..

Mnogo godina kasnije je mladi italijanski porno glumac Rocco Tani na početku karijere odao počast filmu odabravši prezime protagonista kao svoj umjetnički pseudonim. Borsalino je, pak, u Britaniji poznat i po tome što je 1997. godine BBC One nekoliko puta prekinuo njegovo emitiranje kako bi javljao o prometnoj nesreći koja će na kraju izazvati smrt princeze Diane.

Uloge[uredi - уреди | uredi izvor]

Izvori[uredi - уреди | uredi izvor]

  1. The Borsalino Hat New York Times (1923-Current file) [New York, N.Y] 26 Mar 1972: F17.
  2. Podaci o gledanosti filma na Box Office Story

Vanjske veze[uredi - уреди | uredi izvor]