Bay City Rollers

Izvor: Wikipedia
Bay City Rollers
također poznat kao The Rollers
Porijeklo Edinburgh, Škotska
Žanrovi Pop, rock, pop rock, bubblegum pop, glam rock
Godine aktivnosti 1966–1981
Diskografske kuće Bell, Arista, Epic
Povezani izvođači The Saxons (1967–1968),
The Rollers (1979–1981),
Les McKeown's Legendary Bay City Rollers, Pilot
Bivši članovi/ce
Alan Longmuir (1966–1976, 1978–1981)
Derek Longmuir (1966–1981)
Gordon "Nobby" Clark (1966–1973)
Keith Norman (1969)
David Paton (1969–1970)
Billy Lyall (1969–1971)
Eric Manclark (1970–1971)
Neil Henderson (1970–1971)
Archie Marr (1971)
John Devine (1971–1974)
Eric Faulkner (1972–1981)
Stuart "Woody" Wood (1974–1981)
Les McKeown (1973–1979)
Ian Mitchell (1976)
Pat McGlynn (1976–1977)
Duncan Faure (1979–1981)
Jason Medvec (1988–1990)
Kyle Vincent (2007–2008)

Bay City Rollers je bio škotski pop bend koji je uživao vrhunac popularnosti 1970-ih. Osnovan je 1969. u Edinburghu, a ime je dobio po gradu Bay City u američkoj državi Michigan; izbor je napravljen nakon što su članovi benda pogodili pikadom na karti SAD. Slavu je u Britaniji. Sastavi grupe su se mijenjali s godinama, ali je najpoznatiji onaj koji su činili gitaristi Eric Faulkner i Stuart Wood, pjevač Les McKeown, basist Alan Longmuir i bubnjar Derek Longmuir.[1] Bend je uspjeh u Britaniji postigao 1975. godine, kada je pjesma Bye, Bye, Baby (Baby Goodbye) postala najprodavanija singlica. Bay City Rollers su svoje poklonike pronašli uglavnom među mlađom publikom i brzo stekli status tinejdžerskih idola; bili su agresivno promovirani kao "najveća grupa od Beatlesa". Fenomen njihove popularnosti, nazvan Rollermania, je već 1976. prešao Atlantik, te su se Bay City Rollers ne samo probili na američke top-liste nego i dobili vlastitu TV-seriju. Sve veća nesklonost članova benda da stvaraju bubblegum pop muziku u svojim kasnim 20-im, ali i nesposobnost da održe popularnost sa svojim fanovima koji su brzo odrastali je dovela do gašenja benda 1981. Bay City Rollers su danas poznati i kao veliki tragičari suvremene muzičke industrije, s obzirom da su bez obzira na procijenjenih 30 miliona prodanih ploča ostalih bez tantijema koje su im ostale dužne diskografske kuće.

Izvori[uredi - уреди]

  1. Strong, Martin C. (2000). The Great Rock Discography (5th izd.). Edinburgh: Mojo Books. str. 2–3. ISBN 1-84195-017-3. 

Vanjske veze[uredi - уреди]