Bar Kohbin ustanak

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu
Bar Kohbin ustanak
Segment Jevrejsko-rimskih ratova
First century Iudaea province.gif
Judeja u 1. vijeku
Datum 132–136 (tradicionalno Tiša beav 135);
Lokacija Judeja
Casus belli izgradnja poganskog svetišta na mjestu nekadašnjeg Jeruzalemskog hrama, zabrana obrezivanja od strane cara Hadrijana
Ishod Odlučujuća rimska pobjeda. Odvođenje većine Jevreja Judeje u ropstvo, masakr mnogih Jevreja, gušenje političke i vejerske autonomije Jevreja, izgon Jevreja iz Jeruzalema i preimenovanje provincije u Siriju Palestinu.
Zaraćene strane
Rimsko Carstvo Jevreji Judeje
Komandanti i vođe
Hadrijan
Tineius Rufus
Sextus Julius Severus
Publicius Marcellus
T. Haterius Nepos
Q. Lollius Urbicus
Simon Bar Kokhba
Akiva ben Joseph
Snage
Legio X Fretensis
Legio VI Ferrata
Legio III Gallica
Legio III Cyrenaica
Legio XXII Deiotariana
Legio X Gemina
ukupno angažirani kontinegnti 12 različitih legija;
60.000-120.000
300.000 jevrejskih vojnika+100.000 milicije
Žrtve i gubici
ogromni, Legio XXII Deiotariana uništena (po Kasiju Dionu). 580.000 Jevreja ubijeno (ogromni gubici među civilima), 50 utvrđenih gradova i 985 sela razoreno (po Kasiju Dionu).

Bar Kohbin ustanak (132–136;[1] hebrejski: מרד בר כוכבא ili mered bar kokhba) je naziv za treći veliki ustanak Jevreja u protiv rimske vlasti u tadašnjoj provinciji provinciji Judeja i posljednji od jevrejsko-rimski ratova. Ime je dobio po svom pokretaču i komandantu ustaničkih snaga, Simonu bar Kohbi koji je sebe nazivao Mesijom, odnosno herojskom ličnošću koja će obnoviti Izrael.

Naziv[uredi - уреди | uredi izvor]

Ustanak je također poznat pod nazivima Drugi jevrejsko-rimski rat i Drugi jevrejski ustanak, odnosno Treći jevrejsko-rimski rat i Treći jevrejski ustanak (ako se među jevrejsko-rimske ratove kao drugi računa Kitosov rat 115 - 117).

Tok ustanka[uredi - уреди | uredi izvor]

Ustanici su nakratko imali uspjeha, te uspostavili nezavisnu jevrejsku državu Izrael na dijelovima Judeje. logor. Po predanju, Bar Kohba je kažnjavao hrišćane jer ga nisu priznavali za mesiju.[2] Nakon samo dvije godine je ogromna rimska vojska uspjela ugušiti ustanak i ponovno uspostaviti rimsku vlast.[3] Oko 135. godine, kada su Rimljani zauzeli grad Befer, Bar Kohba je ubijen a njegova glava je preneta u rimski logor.[2] Nakon toga su Rimljani zabranili Jevrejima da se vraćaju u Jeruzalem, osim za svetkovina Tiša beava.

Wikiquote „"Tako zapusteše jevrejski gradovi. Niko od starih žitelja ne ostade, a na njihovo mesto dođoše strani narodi. Tu je zatim podignut rimski grad sa drugim imenom; njega su zvali Elija u čast imperatora Elija Adrijana."[2]

Razaranja su bila stravična. Po rečima Diona Kasija (69, 14) onda je stradalo do 580 hiljada Jevreja, koji su uhvaćeni sa oružjem u ruci, osim onih koje je pomorila glad i bolest. Srušeno je 50 gradova i 985 jevrejskih sela.[2]

Posljedice[uredi - уреди | uredi izvor]

Rat i njegove posljedice, uključujući odbijanje jevrejskih kršćana da prihvate Bar Kohbu kao Mesiju, je imao značajnu ulogu u izdavajanju kršćanstva kao religije bitno različite od judaizma. Nakon rata, episkopi Jerusalima više nisu poticali "od onih iz obrezanja", tj. od judeohrišćana.[2] Starešine Crkve koje su posle razaranja Jerusalima nosili zvanje episkopa tog grada ali tamo nisu živeli nego u Peli.[2]


Veze[uredi - уреди | uredi izvor]

Izvori[uredi - уреди | uredi izvor]

  1. za godinu 136 v. W. Eck, ' The Bar Kokhba Revolt: The Roman Point of View', pp. 87-88.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 Eusebije, Istorija crkve (scribd)
  3. Israel Tour Day: "Tour 3." pristup 3. IX 2010.