Hebrejski jezik

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu
hebrejski jezik
עִבְרִית‎, Ivrit
Temple Scroll.png
Porcija Hramskog svitka, jednog od najdužih među svicima sa Mrtvog mora otkrivenih u Kumranu
DržaveIzrael
IzumroMišnajski hebrejski je izumro kao govorni jezik u 5. stoljeću pne., preživio je kao liturgijski jezik zajedno s biblijskim hebrejskim za judaizam.
RevitalizacijaModerni hebrejski je oživljen u 19. veku nove ere.
Broj govornika9 miliona
maternji jezik: 5 miliona (2014.)
strani jezik: 4 miliona (2018.)
Jezička porodicaafro-azijski
Znakovna formahebrejski znakovni jezik
Pismohebrejsko pismo
Službeni ili zvanični status
Zvaničan Izrael
Priznat manjinski jezik Poljska
RegulišeAkademija hebrejskog jezika
Jezički kodovi
ISO 639-1he
ISO 639-2heb
ISO 639-3heb
Glottologhebr1245[1]
Hebrew Language in the State of Israel and Area A, B and C.png
Rasprostranjenost hebrejskog jezika:
  Većinski jezik (>50%)
  Jezik od 25% do 50% stanovništva
  Manjinski jezik (<25%)

Hebrejski jezik, hibru ili ivrit je semitski jezik afro-azijatske porodice jezika kojim govori 5,3 miliona ljudi, uglavnom u Izraelu, delovima palestinskih teritorija, SAD i u jevrejskim zajednicama širom sveta.

Koren potiče od klasičnog hebrejskog jezika, koji je korišćen pri pisanju Starog zaveta pre 3300 godina. Jevreji su za njega koristili izraz לשון הקודש [Lashon ha-Qodesh] = „Sveti jezik“, jer su njime pisane svete knjige.

Većina naučnika se slaže da je klasični jevrejski počeo nestajati nakon što je vavilonski kralj uništio Jerusalim 607. pne. godine (prvo uništenje Jerusalima), a nasleđivao ga je mišnajski hebrejski i lokalne verzije aramejskog jezika.

Nakon što se jevrejsko stanovništvo Judeje pod rimskom vladavinom počelo smanjivati, smatra se da je hebrejski u potpunosti iščezao iz svakodnevnog govora oko 200. godine. No, ostao je u upotrebi kao pisani jezik kroz vekove. Njime su se pisali ne samo verski, nego i svetovni tekstovi kao što su pisma, poslovni ugovori, naučni i filozofski spisi, poezija itd.

Jevrejski je ponovno ušao u svakodnevni govor krajem 19. i početkom 20. veka kao moderni hebrejski jezik. To je bila posledica nastojanja da se Jevreji prikažu kao moderna nacija, što nije bilo lako postići uz celi niz jezika – arapski, judezmo (ladino), jidiš, ruski i drugi jezici kojima su se koristile različite jevrejske zajednice u svetu.

Moderni hebrejski je godine 1921. postao službeni jezik u britanskom mandatu Palestine, a nakon toga i službeni jezik države Izrael. Jevrejsko ime za jezik je ivrit (עברית [ivrit]).

U Srbiji, počev od školske 2006/07, na nastavno-naučnom odeljenju u Pančevu Internacionalnog univerziteta u Novom Pazaru postoje studije hebrejskog jezika i književnosti, a od 2008. godine postoji i Institut za hebrejski jezik i književnost.

Vidi još[uredi - уреди | uredi kôd]

Vanjske veze[uredi - уреди | uredi kôd]

  1. Hammarström, Harald; Forkel, Robert; Haspelmath, Martin, ur. (2017). „{{{name}}}”. Glottolog 3.0. Jena, Germany: Max Planck Institute for the Science of Human History. http://glottolog.org/resource/languoid/id/hebr1245.