Simeon Jerusalimski

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
(Preusmjereno sa Apostol Simeon)
Idi na navigaciju Idi na pretragu
Sveti Simeon Jerusalimski

Apostol Simeon (umro 107.) je bio vođa jerusalimskih hrišćana nakon smrti Jakova Pravednog i Isusov brat od strica. Bio je jedan od sedamdeset apostola.

Život[uredi - уреди | uredi izvor]

Simeon je bio sin Kleopin, a Kleopa je bio brat Josifa, muža Marije. Kanonaska evanđelja ga pominju kao jednog od četvorice Isusove braće ("Jakov, Josija, Simon i Juda").[1][2] Propovedao je evanđelje Hristovo svuda po Judeji. A kada su jevrejski vođi ubili Jakova 62. godine, brata Isusovog i prvog episkopa crkve Jerusalimske, gurnuvši ga sa visine hrama i udarivši ga motkom po glavi, tada je Simeon, rođak Jakovljev, izabran za episkopa u Jerusalimu. On je, kao drugi episkop u Jerusalimu, upravljao crkvom sve do duboke starosti.

Prema Euzebiju iz Cezareje, hristijani su napustili Jerusalim tokom jevrejsko-rimskog rata i pobegli u Pelu, današnji Jordan, nakon čega su izabrali Simeona za vođu:

Wikiquote „Posle mučeničke smrti Jakova, i nedugo zatim, nakon zauzeća Jerusalima, apostoli i učenici Gospodnji, koji ostaše živi, otišli su po svuda, zajedno sa srodnicima Gospoda po telu (od kojih tada su mnogi još bili živi), i svi su zajedno držali savet o tome ko da bude dostojni naslednik Jakova. I svi jednodušno priznaše da je Simon dostojan, a on je bio sin Kleope, kako se o tome kazuje u Jevanđelju (pogl. Lk. 24, 18). Govore da je on bio Spasiteljev brat po stricu. Egezip piše da je Kleopa Josifov brat.[3]
Ostaci nekadašnjeg grada Pele.

Hegesip stavlja početak gnosticizma u vrijeme biskupa Simeona, poslije smrti Jakobove[4], što se poklapa sa povijesnim počecima gnosticizma iz judaizma i judeo-kršćanstva poslije 70. godine, tj. poslije razorenja Jeruzalema.[5]

Simeon je postradao 107. godine, kada je imao preko 100 godina.[3] Pre toga, on se s jednim brojem svojih pristalica, vratio u Jerusalim.[6] Stradao je kada je za vreme cara Trajana bilo pokrenuto dvojako gonjenje u Palestini, na potomke Davidove i na hrišćane. Simeon je optužen i kao jedno i kao drugo, pretrpeo je velike muke i raspet je na krstu.[7] Egezip o njegovom stradanju piše:

Wikiquote „Neki od jeretika optužiše Simeona, sina Kleope, rekavši da je on hrišćanin i potomak Davidov. Zbog toga je on i postradao, u 120 godini, u vreme imperatora Trajana i konzula Atika."[3]

Dalje Egezip kazuje:

Wikiquote „„U vreme Trajana je sin Kleope, Simeon, oklevetan od strane jeretika i doveden pred sud. Mučen je nekoliko dana, i sve je zadivio svojim nepokolebljivim ispovedanjem Hrista... Konzul je postavio pitanje kako to da starac od sto i dvadeset godina podnosi sve te muke. A onda zapovediše da bude raspet na krstu."[3]
()

Egezip navodi da je do tog vremena "Crkva bila čista kao neporočna devstvenica", a kada je Simeonovom smrću nestalo pokolenje koje je svojim ušima slušalo Isusa, tada nastaše mnoge smutnje i "jeretici počeše propovedati ono što je strano istini".[3]

Štovanje[uredi - уреди | uredi izvor]

Srpska pravoslavna crkva slavi ga 27. aprila po julijanskom, a 10. maja po gregorijanskom kalendaru.

Izvori[uredi - уреди | uredi izvor]

  1. Evanđelje po Mateju, glava 13:54-58 (prevod Emilijan Čarnić)
  2. Evanđelje po Marku, glava 6:1-6 (prevod Vuk Karadžić)
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Eusebije, Istorija crkve (scribd)
  4. EUS., Hist. eccl. 5, 22, 5
  5. J. DANIÉLOU, Nuova storia della Chiesa, str. 95—96
  6. http://www.heliks.rs/assets/text/iis_odlomak.pdf Milan Vukomanović, Istorijski Isus, pre Hrista
  7. Ohridski prolog, Vladika Nikolaj Velimirović

Vidi još[uredi - уреди | uredi izvor]

Vanjske veze[uredi - уреди | uredi izvor]

Prethodi:
Jakov
Episkop Jeruzalema
62–107
Slijedi:
Justin