Afinitet prema elektronu

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije

Afinitet prema elektronu je energija koja se oslobađa (ili veže) pri vezivanju elektrona za atom u gasovitom stanju. Pri tome se dobija negativno naelektrisana čestica - anjon.[1][2]

Najveći afinitet prema elektronu imaju halogeni elementi, a najmanji alkalni metali.[3] Apsolutna vrednost afiniteta prema elektronu raste (ima negativniju vrednostu) u periodi (sleva udesno), a opada u grupi (odozgo nadole). Svi plemeniti gasovi imaju afinitet prema elektronu veći od nule, kao i berilijum, magnezijum i azot.

Proces vezivanja elektrona za atom može se prikazati jednačinom: X(g) + e -> X-(g)

Afinitet prema elektronu određuje se složenim procesima, baš zbog toga tačno su utvrđeni afiniteti prema elektronu samo malog broj elemenata.

Najveći afinitet prema elektronu imaju elementi VIIA grupe - halogeni elementi, čijim atomima nedostaje jedan elektron do stabilne konfiguracije plemenitog gasa. Oni oslobađaju najveću energiju pri vezivanju elektrona u najviši energetski nivo.

Izvori[uredi - уреди | uredi izvor]

  1. Peter Atkins, Julio de Paula (2001). Physical Chemistry (7th edition izd.). W. H. Freeman. ISBN 0716735393. 
  2. Donald A. McQuarrie, John D. Simon (1997). Physical Chemistry: A Molecular Approach (1st edition izd.). University Science Books. ISBN 0935702997. http://pubs.acs.org/doi/abs/10.1021/ed075p545. 
  3. Tatjana Nedeljković, Opšta hemija, Prvi razred srednje škole