Obrnuti inženjering

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu

Obrnuti inženjering (engl. reverse engineering) je postupak otkrivanja tehnoloških principa uređaja, predmeta ili sistema putem temeljnih analiza njegove konstrukcije, funkcije i načina rada.[1] Često podrazumeva razlaganje nečega: na primer, mehaničkog uređaja, elektronske komponente, softverskog programa, ili biološke, hemijske ili organske materije, i analiziranja pricipa rada, u cilju popravke, tekućeg održavanja ili stvaranja novog uređaja ili programa, koji vrši istu funkciju, ali ne i prosto kopiranje bez razumevanja originala.

Koreni obrnutog inženjeringa potiču iz analize opreme za komercijalnu ili vojnu primenu.[2] Cilj je da se dođe do zaključaka o konstruktivnim odlukama koje su dovele do nastanka gotovog proizvoda uz malo ili nimalo predznanja o postupcima koji su upotrebljeni u originalnom procesu konstruisanja i proizvodnje. Iste tehnike se istražuju radi primene u softverskim sistemima, ne kada su u pitanju industrijske ili vojne potrebe, već radi zamene netačne, nekompletne ili na drugi način nedostupne dokumentacije.[3] Osim toga, koncept obrnutog inženjeringa se koristi za modifikovanje ili izmenu gotovih dinamičkih .dll biblioteka u operativnim sistemima.

Reference[uredi - уреди | uredi izvor]

  1. Eilam, Eldad & Chikofsky, Elliot J. (2007). Reversing: secrets of reverse engineering. John Wiley & Sons. str. 3-. ISBN 9780764574818. http://books.google.com/books?id=K8vIf99UBYQC&pg=PA3. 
  2. Chikofsky, E. J. & Cross, J. H., II (1990). "Reverse Engineering and Design Recovery: A Taxonomy". IEEE Software 7 (1): 13–17. doi:10.1109/52.43044. 
  3. A Survey of Reverse Engineering and Program Comprehension. Michael L. Nelson, April 19, 1996, ODU CS 551 – Software Engineering Survey.

Literatura[uredi - уреди | uredi izvor]

Vanjske veze[uredi - уреди | uredi izvor]