Kamerni ton

Izvor: Wikipedia

Međunarodnim sporazumom koji je potpisan 1939. godine, dogovoreno je da kamerni ton, kamerton (it. diapason, fr. diapason, eng. pitch standard, nem. Kammerton, rus. kamerton)[1] ili normalno a, ima frekvenciju od a1 = 440 Hz i da služi za što tačnije određivanje odnosa tonova po visini, tj., da bude zvanična standardna visina za štimovanje muzičkih instrumenata.

Od strane Međunarodne organizacije za standarde (ISO), 1955. godine ozvaničena je kao standard pod nazivom ISO 16.[2]

Kratki istorijat[uredi - уреди]

Vremenom, ova visina je varirala, bilo zbog geografskog područja ili zbog proizvođača muzičkih instrumenta. U 17. veku u Evropi, štimovanje po tonu a1 se kretalo od oko 374 Hz — 403 Hz. Postoje istorijski primeri instrumenata, zvučne viljuške ili standarda u rasponu od a1 = 309 Hz do a1 = 455.3 Hz. U Baroku je bilo a1 = 415 Hz.

Kako se danas štimuje[uredi - уреди]

Iako je zvanični standard za kamerni ton danas a1 = 440 Hz, neki orkestri i kamerni ansambli više vole da se naštimuju malo više, na a1 = 442 Hz ili čak a1 = 444 Hz.[3]

Vidi još[uredi - уреди]

Reference[uredi - уреди]


Instrumentalista
Sinonimi SviračIzvođačMuzičarSolistaInterpretatorUmetnikReproduktivni umetnikKlarinetista...
Obrazovanje Muzičko školstvo u SrbijiOsnovna muzička školaSrednja muzička školaMuzički fakultet
Sposobnosti MuzikalnostMuziciranjeInterpretacijaFraziranjeImprovizacijaAgogikaTranspozicijaČitanje s lista
Znanje Teorije muzike NotaLigaturaTačkaProduženje trajanja tonaStupanjStepenPolustepenCeo stepenNotna vrednostPauzaPauza za više taktovaTaktTakticaJednostavni taktoviSloženi taktoviPromena taktovaAlla breveSinkopaNepravilne tonske grupePredtaktUzmahHromatska lestvicaTonEnharmonski tonoviKonsonancaDisonancaMetronomMetronomske oznakeOznake za interpretacijuArtikulacijaAbrevijatureNotne skraćeniceCezuraRečenicaFrazaDa capoDal segnoAkcentUkrasiSolistička kadenca
Poznavanje KompozicijaKompozitorski opusiStilova u muzici
Muzičke probe, Snimanja