Istorijsko pravo

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije

"Istorijsko pravo" ili "povijesno pravo" je izraz koji se u politici koristi zarad pretenzija na određenu teritoriju koja je nekad bila u sastavu države koja potražuje. Tzv. "istorijsko pravo" nije pravna kategorija i u potpunom je nesaglasju sa demokratskim pravom na samoopredeljenje, koje je kategorija međunarodnog prava.

Kod nacionalističkih ideologa, "istorijsko pravo" se po pravilu koristi selektivno, kombinovano sa pravom na samoopredeljenje tamo gde dotična nacija ima većinu, ali ne i historijsku državnost. Nacionalistički ideolozi obično osporavaju "istorijsko pravo" drugim državama ili pravo na samoopredeljenje drugim narodima na svojoj teritoriji.

Povijesni primeri[uredi - уреди | uredi izvor]

Velikosrpski ideolozi su često isticali kratkotrajno Dušanovo carstvo kao izvor "istorijskog prava" na oblasti koje je obuhvatalo. Verovatno najpoznatiji primer je Načertanije Ilije Garašanina iz 1844. koji je pretenzije Kneževine Srbije na ove oblasti opisivao kao „sveto pravo istoričesko“. No, srpski socijalista Svetozar Marković je pozivanje na „istorijska prava“ smatrao štetnim, i zastupao je demokratski princip govoreći: „princip nacionalnosti odriče se svih istorijskih prava.“[1] Srbijanski političar Nebojša Čović opisuje srpsko-albanski sukob kao sukob "istorijskog prava Srba i etničkog prava Albanaca na Kosovu".[2][3]

Velikohrvatski ideolozi su također isticali "hrvatsko povijesno pravo" na teritorije srednjovjekovne hrvatske države.

Izvori[uredi - уреди | uredi izvor]

Vidi također[uredi - уреди | uredi izvor]