Zagrebačka kriza

Izvor: Wikipedia

Zagrebačka kriza je politička kriza koja je uslijedila nakon izbora za zagrebačku gradsku skupštinu u kojoj su opozicijske stranke osvojile većinu.

Kriza[uredi - уреди]

Želeći maksimalno iskoristiti politički efekt Operacije Oluja na stanovnike Hrvatske njen predsednik Franjo Tuđman je odlučio raspisati izbore lokalne i parlamentarne izbore iako je prošlo 3, a ne 4 godine od poslednjih izbora. Nešto pre samih izbora donesenih je zakon kojim se proširuju granice grada Zagreba kako bi zajedno s samim gradom gdje pre svega žive simpatizeri opozicije glasala i okolna sela koja simpatiziraju HDZ.

Izbori za Zagrebačka skupštinu su na kraju održani 29.10. 1995. i bez obzira na sve dodatne faktore koji su pogodovali HDZ-u i Franju Tuđmanu većinu u skupštini osvajaju opozicijske (SDP, HSLS). Po tadašnjem hrvatskom zakonu skupština je bila dužna izglasati gradonačelnika, nakon čega bi ga predsednik Hrvatske Franjo Tuđman potvrdio, ali u ovom slučaju on će to odbiti. Tokom 18 meseci dolazi do takozvane Zagrebačke krize jer Franjo Tuđman odbija prihvatiti da je vlast u Zagrebu osvojile stranke koje su opozicija u državi i odbija potvrditi sveukupno četri izabrana gradonačelnika. Istovremeno s tim odbijanjem prihvaćanja demokratskih izbornih rezultat hrvatska vlada donosi odluku o ukidanju Radija 101 koji je bio poznat zbog svojih kritika vladi, što dovodi do masovnih demonstracija u Zagrebu i povlačenja odluke o ukidanju radija.

Kriza će biti rešena novim izborima 1997. godine na kojima Tuđmanov HDZ osvaja 24 od 50 mesta u skupštini i potom uspijeva pridobiti dva pripadnika HSS u svoje redove, dobivši tako većinu u gradskoj skupštini i izabravši Marinu Matulović-Dropulić za gradonačelnicu, koja drugi put dolazi na tu dužnost.

U celokupnoj krizi najgore prolaze sam hrvatski predsednik Franjo Tuđman koji zbog nepriznavanja izbornih rezultata internacionalno gubi status demokratskog predsednika, a dobiva onaj autokrata.