Bitka kod Farsala

Izvor: Wikipedia
Disambig.svg Za ostala značenja v. Bitka kod Farsala (razvrstavanje).
Bitka kod Farsala
Segment Cezarovog građanskog rata
Battle of Pharsalus, 48 BC.gif
Datum 9. august 48. pne.
Lokacija Farsal (Grčka)
Rezultat odlučujuća cezarovska pobjeda
Zaraćene strane
Populari Optimati
Komandanti i vođe
Gaius Julius Caesar
Marko Antonije
Gnaeus Pompeius Magnus
Snage
oko 22.000 legionara, 5.000-10.000 pomoćnih i savezničkih pješaka, oko 1800 savezničkih konjanika oko 40.000-60.000
legionara, 4.200 pomoćnih i savezničkih pješaka, 5.000-8.000 savezničkih konjanika
Žrtve i gubici
1.200 6.000

Bitka kod Farsala se odigrala kao dio Cezarovog građanskog rata 9. 8. 48. pne. između rimske popularske vojske pod Julijem Cezarom na jednoj, te optimatske vojske pod Pompejem na drugoj strani. Usprkos brojčane inferiornosti i logističke iscrpljenosti, Cezar je uspio odnijeti pobjedu koja je dovela do potpunog sloma optimatske vojske u Grčkoj, čiji se najveći dio predao ili prešao na Cezarovu stranu. Iako se rat nastavio još tri godine, antički historičari su je smatraju odlučujućim događajem cijelog rata, odnosno simboličkim krajem Rimske Republike.

Sadržaj/Садржај

Pozadina[uredi - уреди]

Prednost je bila na strani Pompeja, on je imao priličan broj dobro naoružanih i hranom opremljenih vojnika, kao i jaku flotu. Cezarova vojska je bila dobro disciplinirana, ali on nije uspio da je odjednom čitavu prebaci jer je to sprječavala Pompejeva flota. Osim toga, Cezarova vojska se loše opremala. Prvi Cezarovi sukobi sa Pompejem zbili su su se u Epiru kod Dirahija. Za vrijeme njih Cezar je pretrpio znatne gubitke, povukao se u Tesaliju i rasporedio svoje trupe blizu grada Farsale. Uskoro je tu sa svojom vojskom stigao i Pompej. Optimati koji su se nalazili zajedno sa Pompejem bili su poslije uspjeha kod Dirahija uvjereni u pobjedu i prepirali se čak oko toga koga će izabrati za Cezarovog nasljednika na dužnost velikog pontifika. Njihova uvjerenost u pobjedu prešla je i na Pompeja, i on je odlučio upustiti se u bitku.

Bitka[uredi - уреди]

Pompej je namjeravao razbiti protivničku konjicu izvrsnim snagama svoje konjice i zadati udarac protivničkom desnom krilu. Predviđajući to, Cezar je na svom desnom krilu koncentrirao dvije tisuće svojih najboljih legionara. Pompejevi konjanici potisnuli su Cezarovu konjicu i počeli potiskivati njegove trupe s desnog boka, ali su tu naišli na odabrani odred i ne izdržavši njegove protunapade uzmakli natrag, otkrivši bok Pompejeve vojske. Zatim je Cezar uveo u borbu svoje pričuve, koje su prešle u napad na demoraliziranog protivnika i upale u njihov logor. Bitka kod Farsale (6. lipnja 48. pne.) završila se u Cezarovu korist. Pompej je pobjegao s bojišta. Ostaci njegove vojske predali su se Cezaru.

Posledice[uredi - уреди]

Ishod bitke kod Farsale i daljnji događaji omogućuju usporedbu vojnog talenta dvojice suparnika - Pompeja i Cezara. Pompej je nezasluženo stekao slavu, najprije time što je prisvojio Lukulove uspjehe (protiv Mitridata), zatim Sertorijeve uspjehe (u Španjolskoj), potom (pomoćnika) Sule itd.

A čim je pokušao u borbi protiv Cezara pokazati svoje talente, pokazao je ništavnost. Cezar čini niz najkrupnijih vojnih pogreški, koje su namjerno ekstravagantne, zato da zbuni filistra koji stoji naspram njega. Svaki rimski general, bilo koji Kras, uništio bi Cezara šest puta za vrijeme Epirskog rata. Ali je Cezar s Pompejom mogao sebi dozvoliti sve.

Literatura[uredi - уреди]

  • Gwatkin, William E., Jr. (1956), "Some Reflections on the Battle of Pharsalus", Transactions and Proceedings of the American Philological Association 87 
  • Caesar's account of the battle