Topljenje nuklearnog reaktora

Nuklearna elektrana Otok Tri Milje u SAD

Topljenje jezgra nuklearnog reaktora predstavlja havariju nuklearnog reaktora i spada među najozbiljnije vrste nuklearnih nesreća. Jezgro predstavlja fisioni materijal u obliku poluge koji pri velikoj temperaturi može izgubiti čvrstinu i počne se topiti.

Kada se jezgra reaktora počnu topiti, fisioni materijal se spušta na dno reaktorske komore. To se dešava uslijed nemogućnosti odvođenja toplote koju jezgro proizvodi (pri čemu reaktor može biti i isključen, jer jezgro proizvodi toplotu raspadima). Vrlo lako može doći do eksplozije uslijed velikog tlaka vodene pare.

Topljenje nuklearnog jezgra se smatra ozbiljnom nesrećom, jer može dovesti do ispuštanja radioaktivnih tvar u atmosferu i trajnog zagađenja velikog područja ako komora nuklearnog reaktora ne izdrži tlak, prsne i ispusti radioaktivni materijal napolje.

Radioaktivni materijal ako se ispusti može biti u obliku pare (koja se može i namjerno ispustiti u manjim količinama da se smanji tlak u komori reaktora kao prevencija od eksplozije) ili materijal može izravno izaći ako dođe do prsnuća komore uslijed eksplozije.

Dosada se dogodilo nekoliko puta na sovjetskim, odnosno ruskim nuklearnim podmornicama. Na kopnu su se dogodila dva ozbiljna incidenta u civilnim nuklearnim elektranama - godine 1978. na Otoku Tri Milje u Pensilvaniji, te godine 1986. u Černobilju. Prije toga su u 1950-im zabilježeni manji, ograničeni slučajevi u nuklearnim elektranama u Kanadi, SAD i Velikoj Britaniji.

Mogućnost izbijanja ove vrste katastrofe je jedan od glavnih argumenata protivnika nuklearne energije koji je pogotovo dobio na snazi nakon černobiljske katastrofe. Pod njihovim pritiskom došlo je do zatvaranja nuklearnih elektrana u mnogim zemljama, odnosno do velikih napora da se proizvedu novi modeli nuklearnih reaktora (treće generacije) gdje bi rizik topljenja bio sveden na najmanju moguću mjeru.